งแต่ไหนแต่ไรมาเฉาไทเฮาเป็นคนที่ไม่มีธุระก็ไม่มา ในเมื่อรั้งไทฮองไท่เฟยเอาไว้ ดูท่าทางจะไม่ได้อยากบอกลุงของนางผ่านไทฮองไทเฮา…เป็นไปได้มากว่าเป็นเรื่องส่วนตัวในวัง…แต่วังหลังที่เงียบเหงานี้จะมีเรื่องส่วนตัวอะไรได้? หรือว่าจะเลือกฮองเฮาให้จ้าวอี้?
แต่ชาติก่อนไม่ได้ยินว่าเฉาไทเฮาจะเลือกฮองเฮาให้จ้าวอี้นี่นา!
ถึงสุดท้ายนางจะเป็นฮองเฮาของจ้าวอี้ นั่นก็เป็นเพราะลุงของนางพาองครักษ์สามพันนายไปล้อมเฉาไทเฮาที่ภูเขาวั่นโซ่วด้วยตนเอง จ้าวอี้เหมือนจะค่อนข้างตั้งใจปูนบำเหน็จให้ตามความดีความชอบ และตอนที่เฉาไทเฮาอยู่ก็ไม่ได้คิดจะหาฮองเฮาที่มีภูมิหลังเป็นตระกูลที่มีอำนาจมากเหมือนนางให้จ้าวอี้
เฉาไทเฮามาทำอะไรกันแน่?
เจียงเซี่ยนคิดอยู่ตลอด แต่นางกลับเดินออกจากห้องอุ่นตะวันออกอย่างรวดเร็ว โดยขาไม่พันกันแม้แต่นิดเดียว
ด้วยสภาพอากาศอันเลวร้าย พอนางออกมาจึงตัวสั่นด้วยความหนาว
ติงเซียงนางในที่อยู่ข้างกายนางหอบเสื้อคลุมขนกระรอกที่ทอลายหงส์คู่กับดอกโบตั๋นสีชมพูออกมา และรีบคลุมให้นาง “ท่านหญิง ระวังเป็นหวัดเจ้าค่ะ”
“อืม” เจียงเซี่ยนตอบ นางรวบเสื้อคลุม แล้วไปยังห้องชาที่ตั้งอยู่ตำหนักข้างๆ
เฉาไทเฮาพระราชทานอภัยโทษก่อนวันเกิด ในวังนั้นขอเพียงเป็นนางในที่อายุยี่สิบปีเต็มและนางในระดับสูงที่อายุสามสิบปีก็ปล่อยออกไปหมด ติงเซียงกับเถิงหลัวนางในอีกคนหนึ่งของนางก็ปล่อยออกจากวังในครั้งนี้ ตอนหลังคนที่รับใช้นางตลอดคือไ
