ป่เจี๋ยกับฉิงเค่อ นางเหมือนจะลืมเลือนหน้าของติงเซียงกับเถิงหลัวไปแล้ว
นางถูกจ้าวสี่วางยาพิษ ไป่เจี๋ยก็แล้วไป ด้วยเป็นอนุภรรยาของหลี่เชียนแล้ว และเพราะหลี่เชียนไม่มีภรรยาหลวง ไป่เจี๋ยจึงเป็นคนควบคุมอาหารการกินภายในบ้านที่เรือนด้านใน และหลี่เชียนก็ให้เกียรติมาก นางจึงไม่เป็นห่วง เสียดายก็แต่ฉิงเค่อ เรื่องราวเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน จึงไม่ได้จัดการให้เรียบร้อย
นางไม่คิดที่จะแต่งงานกับจ้าวอี้แล้ว ไป่เจี๋ยไม่จำเป็นต้องติดตามหลี่เชียนแล้ว ฉิงเค่อก็ไม่จำเป็นต้องอดทนกับนางแล้วเช่นกัน อย่างไรชาตินี้นางก็ต้องดูแลทั้งสองคนหน่อยถึงจะถูก
เพียงแต่ในวังนี้มีผู้คนมากมายและความคิดเห็นหลากหลาย แทนที่จะประคับประคองทั้งสองคนในเวลานี้ สู้รอให้ติงเซียงกับเถิงหลัวออกจากวังไปแล้วค่อยว่ากันดีกว่า คนอื่นจะได้ไม่คิดว่าไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร ต่อไปจะทำให้ทุกคนนับถือได้ยาก
เจียงเซี่ยนครุ่นคิดอยู่ในใจ ทางนั้นก็มีขันทีที่ว่องไวแซงเจียงเซี่ยนไปเลิกม่านของห้องชาขึ้นก่อนแล้ว
นางเข้าไปในห้องชา
ความร้อนมาปะทะหน้า
ติงเซียงรีบก้าวเข้ามาช่วยนางถอดเสื้อคลุม
ทว่าหางตาของเจียงเซี่ยนกลับข้ามบ่าของติงเซียงไปเห็นชายหนุ่มสองคนที่สวมเสื้อผ้างดงามหรูหราสีฟ้าและพอเห็นก็ไม่ใช่ขันทียืนอยู่ในห้องชา
นางตกใจมาก
เสียงที่ไพเราะน่าฟังเหมือนหินสีเขียวในลำธารดังเข้าหูแล้ว “ท่านหญิง ไม่ได้เจอกันนานเลย”
เจียงเซี่ยนอดที่จะเบิกตาโตไ
