ี่ ต่อให้มารใดเขย่าดวงจิต นางก็ย่อมใช้กระบี่จิตฟาดฟันจนสลาย ไม่อาจทำลายใจได้แม้แต่น้อย
“ยอดเยี่ยมจริง ๆ”
ลวี่หยางยังสงบนิ่ง หยิบถุงแมลงจากเอวออกมา ปล่อยฝูงแมลงกลืนปราณนับพันล้านตัวไหลซึมเข้าสู่ทะเลโลหิต พร้อมบุกเข้าหาเย่กู่เยว่
เย่กู่เยว่ยังคงใช้มณีต้านรับ ทว่าในครานี้ มณีกลับเริ่มมีรอยร้าวปรากฏชัด และภายในนั้นเต็มไปด้วยแมลงพิสดารอันน่าพรั่นพรึง
“แมลงกลืนปราณ…”
เย่กู่เยว่ขมวดคิ้ว งัดเคล็ดคำนวณขึ้นมาในใจ รู้ได้ทันทีถึงที่มาแห่งแมลงเหล่านั้น ลวี่หยางผสานแมลงมารชนิดนี้เข้ากับทะเลโลหิต ทำให้ขีดจำกัดในการดูดกลืนของมณีลดลงอย่างรุนแรง
ทุกครั้งที่กลืนคลื่นโลหิต มณีก็ต้องทนการแทะกัดจากแมลงไปด้วย ส่งผลให้ไม่ทันสะสมพลังอย่างพอเพียง มณีก็จะแตกเสียก่อน หากระเบิดพลังแต่เนิ่น ๆ ก็ไม่อาจทำลายค่ายกลได้ ผลสุดท้ายคือเสียเปล่าโดยไร้ผล
และยิ่งน่าหนักใจยิ่งกว่า
“ฟึ่บ!”
แสงกระบี่หนึ่งพุ่งลงที่แผ่นหลังของเย่กู่เยว่าอย่างเงียบงัน ไร้เงา ไร้ร่องรอย ปราศจากสิ่งใดขวางได้ ปลายกระบี่มุ่งหมายจะสังหารทันที!
กระบี่ไร้รูป!
เป็นหนึ่งในอาวุธลับที่ลวี่หยางใช้ถนัด ถนอมไว้มิได้ ครานี้ก็แฝงอยู่ในทะเลโลหิต รอโอกาสลงมือมาเนิ่นนาน
ทว่าเสียงปะทะดั่งเหล็กกล้าดังขึ้นในชั่วพริบตา กระบี่หนึ่งระเบิดประกายขึ้นอย่างกะทันหัน ป้องกันไว้ได้ในห้วงลมหายใจเดียว
ลวี่หยางมองไป ก็เห็นแสงกระบี่นั้นมีรูปลักษณ์พิสดาร เปล่งเงาผู้หญิงเปลือยเปล่า
