บทที่ 242 ข้ายอมจำนนให้นิกายศักดิ์สิทธิ์แล้ว!
ลวี่หยางหาได้รีบร้อนจะตามหาเย่กู่เยว่
ถึงอย่างไรพลังของเย่กู่เยว่ก็หาใช่เบา เมื่อคราวก่อนที่สามารถทำให้บาดเจ็บและขับไล่นางได้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะมีซุ่ยอิ๋งคอยสกัด อีกทั้งลวี่หยางเองก็ถือโอกาสลอบโจมตีจึงสำเร็จ
บัดนี้ไม่มีซุ่ยอิ๋งคอยถ่วงเวลา อีกทั้งวิชาเทพซ่อนดาราดับแสงของเขาก็ถูกเย่กู่เยว่ล่วงรู้เข้าแล้ว อีกฝ่ายย่อมมีการเตรียมตัว หากจะหวังประสบความสำเร็จอีกครั้งย่อมยากยิ่ง ดังนั้นแทนที่จะออกไล่ล่า ลวี่หยางกลับเบนความสนใจมายังเศษเสี้ยวของแดนมงคลแห่งนี้ ตั้งใจจะเฝ้ากระต่ายใต้ต้นไม้เสียเลย
และผลลัพธ์ก็ไม่ผิดไปจากที่คิด
“เศษแดนมงคลนี้ แม้จะกำลังพังทลายเช่นกัน แต่เพราะจงกวงเจินเหรินใช้พลังเวทมหาศาลกลั่นรวมไว้ จึงมั่นคงกว่าชิ้นอื่นอยู่มาก”
สภาพภายในก็เช่นเดียวกับแดนมงคลก่อนหน้า
เมื่อเวลาผ่านไป ขอบเขตภายนอกจะค่อยๆ ทรุดตัวลงทีละน้อย แล้วบีบให้ทุกคนต้องเคลื่อนไปยังส่วนกลางในท้ายที่สุด
“ทางออกก็อยู่ที่ส่วนกลางนั่นเอง”
เมื่อเป็นเช่นนี้ สิ่งที่ต้องทำก็ง่ายดาย
ลวี่หยางเรียกภูเขาโอบอุ้มบรรพตออกมาทันที ใช้ตรึงไว้ที่จุดทางออกของเศษแดนมงคล แล้วเริ่มวางกลั่นค่ายกลโดยรอบ
เมื่อจัดการเช่นนี้แล้ว เย่กู่เยว่จะออกจากเศษแดนมงคลได้ก็มีเพียงสองทางเท่านั้น: หนึ่ง คือฝืนฝ่ากระแสพลังของแดนมงคลออกไป แต่เช่นนั้นย่อมต้องรับผลสะท้อนของแดนมงคล ซึ่งแลกเปลี่ยนไม่ได้กำไรเลย
