ทำให้คนฟังเชื่ออย่างสนิทใจ อย่างน้อยที่สุดเมิ่งจื่ออวิ๋นก็ไม่ได้สงสัย
เมิ่งจื่ออวิ๋นถึงค่อยเข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ทนทรมานตลอดห้าวันที่ผ่านมา และก็รู้ว่าตัวเองไม่สามารถเอาคืนอีกฝ่ายได้เลย ด้วยความสามารถระดับสูงและฝีมือของหลี่ซื่ออวี๋ มีความเป็นไปได้สูงว่าเขาจะต้องขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายในอนาคต ไม่สู้ฉวยโอกาสผูกมิตรให้ดีๆ ถ้าเกิดต่อไปต้องการความช่วยเหลือก็ยังสามารถเอ่ยปากขอร้องได้ ด้วยเหตุนี้เอง เมิ่งจื่ออวิ๋นเลยได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนเท่านั้น นอกจากนี้ยังต้องอดทนอย่างมีความสุขด้วย จะให้หลี่ซื่ออวี๋คิดว่าเขารู้สึกแค้นใจไม่ได้เด็ดขาด…
เมิ่งจื่ออวิ๋นที่หดหู่ใจก็ออกไปจากโรงพยาบาลของกองทัพอย่างเศร้าหมองเช่นนี้เอง เขาไม่ลืมบอกเพื่อนสนิททั้งสองคนว่า ถ้าเกิดได้รับบาดเจ็บแล้วเข้าไปในโรงพยาบาลกองทัพที่ยี่สิบสามละก็ จะต้องวางตัวดีๆ ล่วงเกินพวกหมอและพยาบาลทุกคนในโรงพยาบาลไม่ได้เป็นอันขาด
ประสบการณ์ครั้งนั้นทำให้เมิ่งจื่ออวิ๋นทั้งซาบซึ้งทั้งหวาดกลัวต่อหลี่ซื่ออวี๋… ตอนนี้พอนึกถึงหลี่ซื่ออวี๋ ความรู้สึกทรมานจากความคันและเจ็บปวดสุดขีดในตอนนั้นก็ประหนึ่งหวนกลับมาอีกครั้ง ทำให้เขาตัวสั่นเทาอย่างเงียบงัน ร่างกายสั่นระริกอย
