ษะการต่อสู้มือเปล่า ดังนั้นพวกเขาถึงได้เชื่อใจหลิงอี้ขนาดนี้ ต่อให้หลิงอี้อยากกลับไปเป็นผู้คุ้มกันของตระกูลหลิง พวกเขาก็ไม่ได้แยกทางกับหลิงอี้ หากแต่ตามหลิงอี้มาด้วย ถึงขนาดที่เคยคิดว่า ถ้าหลิงอี้กลับไปที่ตระกูลหลิง และถ้าตระกูลหลิงต้องการ พวกเขากเป็นคนรับใช้ด้วยก็ได้
การตัดสินใจของพวกหรงจื้อรั่วคือการเสียสละ ถ้าเกิดแยกจากหลิงอี้ อนาคตของพวกเขาย่อมดีมากขึ้น อาศัยความสามารถของพวกเขาเข้าสู่กองทัพเป็นทหารระดับต่ำคนหนึ่งก็เหมาะสมแล้ว แถมยังมีอิสระด้วย ดีกว่ากลายเป็นข้ารับใช้ของตระกูลเล็กๆ แน่นอน (หลิงอี้ไม่เคยบอกภูมิหลังที่แท้จริงของตระกูลหลิงให้พวกเขาฟัง)
ภายในห้องกัปตันยานรบของกองทัพที่ยี่สิบสาม มีคนสามคนกำลังดูภาพท่าจอดยานที่ออปติคัลคอมพิวเตอร์ส่งมาด้วยความสนอกสนใจ พวกเขามารับทหารใหม่มากมายขนาดนี้ และนี่ยังเป็นครั้งแรกที่เห็นฝูงชนมาส่งอำลามหาศาลขนาดนี้ พวกเขามองหลิงหลานที่สั่งให้ทุกคนกลับไป แล้วมองหลิงหลานพาคนหนึ่งร้อยกว่าคนขึ้นยาน…
“น่าสนใจมากเลยใช่มั้ย?” ทหารที่ดูแข็งแรงองอาจคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งหลักเผยรอยยิ้มตรงมุมปาก เขาคือกัปตันของยานบินลำนี้ ชื่อว่าเหลยอี้หมิ
