งพนักเก้าอี้จ้องมองคนนับสิบเบื้องหน้าทำการฝึกฝนฝ่าสิ่งกีดขวาง
ถึงแม้หลายคนเบื้องหน้าสุดจะหอบหายใจแฮกๆ แต่สีหน้ายังถือว่าปกติ ทว่าสองสามคนที่อยู่ด้านหลังกลุ่มดูเหมือนท่าจะไม่ดีอยู่บ้าง พวกเขาโซเซ ประคับประคองตัวเองไม่ไหวแล้ว
ทันใดนั้น หนึ่งในนั้นก็ยกเท้าขึ้นมาไม่ไหวแล้วจริงๆ เขาเตะโดนหินก้อนเล็กบนพื้น สูญเสียความสมดุลถลันตัวออกไปพาคนที่อยู่ข้างหน้าที่ตอบสนองไม่ทันล้มลงไปกับพื้น
“วันนี้ฉันคงตายอยู่ที่นี่แน่ๆ” ฉางซินหยวนนอนคว่ำบนพื้น มองหานจี้จวิ้นที่ถูกเขาลากโยงมาด้วยตรงหน้าอย่างสิ้นหวัง ตอนนี้น้ำมูกน้ำตาของเขาไหลแล้ว ไม่มีภาพลักษณ์ของช่างพัฒนาหุ่นรบอัจฉริยะเลยสักนิดเดียว
ต่อให้น่าอเนจอนาถถึงเพียงนี้ เขาที่วิ่งมาจนจะเป็นจะตายแล้ว แต่เวลานี้หลิงหลานลูกพี่ของเขา หัวหน้ากลุ่มหุ่นรบหลิงเทียน หัวหน้าหน่วยรบของพวกเขากลับมองดูอยู่ทางด้านข้างด้วยสายตาเย็นชา ยังคงไม่ออกคำสั่งประกาศยุติการฝึกฝน
——————
