่ง ฉันอยากรู้มากๆ เลยว่าตอนที่ลั่วล่างคุยกับบุคลิกพวกนั้นจะครึกครื้นเหมือนพวกเราด้วยหรือเปล่า?”
“…”
“เฮ้ ทำไมนายไม่พูดล่ะ?”
“เฮ้ ทำไมไม่มีเสียงเลยสักแอะ อย่าบอกนะว่านายหายไปแล้ว นี่ไม่สนุกเลยนะ” เซี่ยอี่ร้อนใจ
“นายบอกไม่ให้ฉันพูดไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันไม่ให้นายพูด แต่ไม่ได้ห้ามนายพูดคุยกับฉันในห้วงจิตใจนี่ ทำคนอื่นเขาตกใจมันสนุกหรือไง? ให้ตายสิ” เซี่ยอี๋โมโหอีกครั้ง บุคลิกด้านมืดไม่น่าสนุกเลยจริงๆ ด้วย เขาอิจฉาลั่วล่างมากที่จัดการบุคลิกเยอะแยะขนาดนั้นได้ง่ายๆเขา แค่บุคลิกเดียวเขาก็ถูกอีกฝ่ายปั่นจนหัวหมุนแล้ว เซี่ยอี๋นับถือลั่วล่างมากขึ้นเรื่อยๆ เขาตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะต้องเรียนรู้จากลั่วล่าง ไม่ให้บุคลิกด้านมืดแกล้งเขาอีกเป็นอันขาด
ลั่วล่างงั้นเหรอ? คนที่ทำให้ตัวเขาเองนับถือได้ขนาดนี้ จะต้องทำความเข้าใจอีกฝ่ายให้ดีๆ…เซี่ยอี๋อีกคนแอบคิดในใจ ตัวเขาอีกคนไม่รู้เลยหรือไงว่าเขาสามารถรู้เรื่องที่ตัวเขาอีกคนคิดได้ทั้งหมด? เอ่อ ดูเหมือนอีกฝ่ายก็ด้วยเหมือนกัน…
เซี่ยอี๋ทั้งสองรู้สึกสับสนในตัวเองอยู่บ้าง แน่นอนว่าเซี่ยอี๋ที่เพิ่งหลอมรวมกันยังไม่เชี่ยวชาญการสับเปลี่ยนบุคลิกโดยสมบูรณ์ ดังนั้นเลยเ
