ับชีวิตที่มีสีสันตลอดสิบเก้าปีที่ผ่านมาของเซี่ยอี๋เช่นกัน
“ที่แท้ การอยู่ที่นี่เพียงลำพังมันทรมานแบบนี้นี่เอง…แต่ว่าทุกอย่างจบลงแล้ว ต่อไปนายก็จะเป็นเหมือนกัน ใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่มีสีสัน ให้ฉันร้องไห้เป็นเพื่อนนาย หัวเราะเป็นเพื่อนนาย อยู่กับนายไปตลอดชีวิต”
“ที่แท้ไม่ได้มีแค่ความสุข แต่ก็มีความโศกเศร้าทุกข์ทรมาน และก็มีด้านที่ลำบากแบบนี้เหมือนกัน” บุคลิกด้านมืดเห็นตอนที่เซี่ยอี๋โดนหลิงหลานทรมานจนเกือบตาย เขาก็หลุดหัวเราะออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ “ต่อไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายครอบครองก็จะเป็นของฉันเหมือนกันสินะ?”
“ใช่แล้ว เดิมทีพวกเราเป็นหนึ่งเดียวกัน นายแค่หลับลึกไปสิบกว่าปีเท่านั้นก็เลยพลาดช่วงเวลานี้ไป แต่ความทรงจำของฉันก็เหมือนกับความทรงจำของนาย เช่นเดียวกับความโศกเศร้าทุกข์ทรมานของนายที่อยู่ในโลกปิดผนึกมานานสิบกว่าปีก็เป็นของฉันเหมือนกัน”
“พวกเราจะแบกรับร่วมกัน เติบโตไปด้วยกัน!” เซี่ยอี๋กับบุคลิกด้านมืดสบตายิ้มให้กัน สุดท้ายก็เกิดเสียงดังปัง ทั้งคู่เปลี่ยนเป็นหมอกหนากลุ่มหนึ่ง ก่อนจะวนเวียนพัวพันกันในท้ายที่สุด แล้วค่อย ๆ กลายเป็นร่างใหม่…
“เซี่ยอี๋บุคลิกไหนจะโผล่มากันแน่นะ?” หลิงหลานคิดอย่างสงสัย
