เหรอ?” เซี่ยอี๋กล่าวอย่างไม่พอใจ
“การกลืนกินไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา” หลิงหลานตอบกลับอย่างเฉยชา “ยิ่งไปกว่านั้น นายกลืนกินเขาไม่ได้หรอก ฉันกลับคิดว่านายอาจจะโดนเขากลืนกินแทนน่ะสิ”
“งั้นทำไมเมื่อกี้ลูกพี่ถึงไม่เชื่อล่ะ?” เซี่ยอี๋ถามด้วยความสงสัย
“เพราะว่านายทำใจเหี้ยมไม่ได้” หลิงหลานตอบ
“ไม่สนุกเลยจริงๆ ลูกพี่รู้ได้ยังไงว่าเมื่อกี้ไม่ใช่ฉัน” เซี่ยอี๋เผยทำหน้าอารมณ์เสีย
“ความรู้สึก” หลิงหลานตอบ เธอไม่รอให้เซี่ยอี๋ถามอีกครั้งก็เอ่ยต่อว่า “ในเมื่อแก้ไขปัญหาเรื่องของพวกนายได้แล้ว งั้นพวกเราก็กลับไปกันเถอะ” หลิงหลานกล่าวจบก็ดีดนิ้วหนึ่งที ทั้งสองคนก็หายตัวไปจากในห้วงจิตใจของเซี่ยอี๋
——————–
