จากนั้นเซี่ยหลิ่งก็ออกไปจากหอผู้อาวุโส
เหล่าผู้อาวุโสย่อมขุ่นเคืองแน่นอนที่เห็นคนในตระกูลตัวเองทำเรื่องผิดพลาด แต่พวกเขากลับหมดหนทางแก้ไข ได้แต่เลือกทำเป็นมองไม่เห็น พวกเขาไม่เตะเซี่ยหลิ่งออกจากหอผู้อาวุโสก็นับว่าพวกเขาอบรมเลี้ยงดูดีแล้ว
เซี่ยหลิ่งออกจากหอผู้อาวุโส ภาพของทั้งสามคนเปลี่ยนไปตามการเดินของเซี่ยหลิ่ง
บุคลิกด้านมืดยืนอยู่ข้างกายเซี่ยอี๋ เอ่ยอย่างสะเทือนใจว่า “ที่แท้พ่อชอบนาย เขาไม่ต้องการฉัน! ไม่ต้องการฉัน!” ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเริ่มแดงก่ำขึ้นมา อารมณ์ปั่นป่วนสุดขีด มีความคลุ้มคลั่งรางๆ
“ดูต่อไป ยังไม่จบ!” หลิงหลานเห็นแบบนั้นก็ตวาดฉับพลัน เสียงตวาดนี้ประหนึ่งสายฟ้าฟาด เรียกสติของบุคลิกด้านมืดทันใด ความรู้สึกเจ็บแค้นโศกเศร้าของบุคลิกด้านมืดถูกขับไล่ออกไปทันที หลงเหลือเพียงสติที่แจ่มใสเท่านั้น
“พ่อทอดทิ้งฉันไปไม่ใช่เหรอ? ยังมีอะไรให้พูดอีก?” บุคลิกด้านมืดหันหน้ากลับไปถลึงตาใส่หลิงหลาน ถ้าจะหลอกคนก็ไม่เห็นต้องหลอกแบบนี้เลย เห็นเขาโง่ดักดานจริงๆ สินะ
เวลานี้เอง ภาพก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
“นี่เป็นบ้านฉัน” เซี่ยอี๋เอ่ยเสริม ไม่นึกเลยว่าบ้านตัวเองจะไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดเดียว สิบเก้าปีก่อนเ
