เชี่ยอี๋มองคนผู้นี้ก็ร้องอุทานขึ้นมาทันทีว่า “ลูกพี! นายก็มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”หลิงหลานไม่ตอบ เธอแค่มองบุคลิกด้านมืดอย่างเย็นชาเท่านั้น “รอนายมานานแล้ว”เวลานี้บุคลิกด้านมืดเข้าใจแล้ว เขาเอ่ยพลางยิ้มหยัน “ที่แท้ นายให้เชียอีกลายเป็นตัวแทนของนาย ไม่ใช่เพราะเชื่อใจเขา แต่ว่าอยากล่อฉันออกมาสินะ?” กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังไม่ลืมโจมดีบุคลิกด้านสว่างเชี่ยอีได้ยินก็ใจสั่นสะท้าน เขามองไปทางหลิงหลาน แววดาเผยร่องรอยความเจ็บปวด
ออกมา
ดวงดาเย็นเยียบของหลิงหลานเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง หัวใจเชี่ยอี๋ที่เดิมทีได้รับบาดเจ็บถูกแช่แข็งทันที และก็ไม่กล้าคิดอะไรมั่วชั่วอีกอือๆๆ ลูกพี่ทำลูกต้องทุกอย่าง ความรู้สึกอ่อนไหวอะไรแย่ที่สุดเลย ตัวร้ายโนใจเขียอี้กัดผ้าเช็ดหน้าปลอบใจตัวเองทั้งๆ ที่น้ำตาน้องหน้าหลิงหลานเบนสายตามองไปที่บุคลิกด้านมืด แล้วเธอก็เอ่ยอย่างเรียบนิ่งว่า “นายหวาดกลัวฉันมาก”“แน่นอนสี นายแข็งแกร่งมาก ถ้าถูกนายจับได้ ฉันจะต้องอนาถมากแน่ๆ สัมผัสที่หกของฉันบอกฉันแบบนี้” บุคลิกด้านมืดหัวเราะหยัน “นึกไม่ถึงว่า นายยังสังเกตเห็นฉันอีก น่าขำชะมัดฉันยังนึกว่าข่อนตัวดีมากแล้วนะ”“นายข่อนตัวได้ดีมากจริงๆ ตั้งแต่ที่นายปรากฏตัวขึ้นเมื่อสามปีก่อน ก็ระมัดระวังตัวไม่ให้โอกาสฉันเลยสักครั้ง ทำให้ฉันต้องสิ้นเปลืองความคิด” หลิงหลานกล่าวถึงตรงนี้ก็หรีตาลงเล็กน้อย จิดสังหารอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว
