“ฉันไม่อนุญาตให้เกิดความไม่แน่นอนอะไรขึ้นบนตัวที่น้องของฉันเด็ดขาด และนายก็เป็นความไม่แน่นอนนั่นพอดี”คำพูดของหลิงหลานประหนึ่งสายฟ้าที่ผ่าตรงกลางหัวใจเขี่ยอี๋ ขอบตาของเขาแดงก่ำอย่างควบคุมไม่อยู่ เชี่ยอี้เข้าใจแล้ว ความลังเลและความไม่สงบที่คอยรบกวนใจเขามาตลอดหายไปแล้ว“เชี่ยอี๋ นายมันโง่ชะมัด! ที่แท้เขาเป็นเพื่อนที่ลูกพียอมรับมาตั้งนานแล้ว ถ้าไม่เป็นห่วงเขาอีกฝ่ายจะสังเกตเห็นปัญหาในร่างกายเขาได้ยังไง? ถ้าเกิดไม่สนใจเขา จะสิ้นเปลืองความคิดวางแผนการแบบนี้ทำไม?น่าตลก เขาถูกหัวใจตัวเองหลอกดวงาทั้งสองข้าง มองข้ามความห่วงใยของลูกพี่ พอคิดเรื่องเมื่อก่อนดีๆ ทุกครั้งที่เขาสะกดบุคลิกด้านมืดทั้งคืนจนหมดแรง เช้าวันรุ่งขึ้น ลูกพีมักจะมองเขาอย่างจริงจัง หลังจากนั้นดอนที่ลูกพีลงมือฝึกฝนของวันนั้นอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปรานี ลูกพี่ก็ไม่ได้ทรมานเขาอย่างเต็มแรง … ยิ่งบุคลิกด้านมืดอาละวาดมากขึ้นเรื่อยๆ ดอนที่ฝึกฝนกับลูกพี่
ลูกพี่ก็ยิ่งลงมือแค่เป็นพิธีเท่านั้น เมื่อก่อนเขาคิดว่านี่เป็นเพราะลูกพี่เมินเฉยเขา เลยทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจมาก ตอนนี้คิดดูแล้ว นี่เป็นเพราะลูกพี่ให้ความสำคัญเขา เห็นได้ชัดว่าลูกพี่กลัวว่าเขาจะเหนื่อยล้ามากเกินไปและถูกบุคลิกด้านมืดหาโอกาสตอบโด้กลับได้เชี่ยอี๋ตื้นต้นใจและหดหู่ใจไม่หยุด ส่วนทางฝั่งบุคลิกด้านมืดกลับเดือดดาลแล้วบุคลิกด้านมืดโดนสายตาเข่นฆ่าที่น่าสะพรึงกลัวของหลิงหลานจ
