ับจ้อง เขาก็รู้สึกเหมือนสติของตัวเองกำลังจะโดนพลังอันแข็งแกร่งของอีกฝ่ายบดขยี้ได้ง่ายๆ เขาสะดุ้งใจ ตะโกนดังลั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ “งั้นนายคิดจะทำลายฉันสินะ? มีสิทธิ์อะไร? ฉันไม่ยอม! เห็นชัดๆ ว่าพวกเราเกิดมาด้วยกัน ทำไมมีแค่เขาที่อยู่ต่อไปได้ แต่ฉันต้องหายไปล่ะ? ฉันไม่ยอมๆ”“งั้นทำไมนายถึงอยากให้เชียอี้หายไป?” หลิงหลานถามย้อนอย่างเฉยชา“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่!” ดวงตาสองข้างของบุคลิกด้านมืดแดงฉาน มีความคลุ้มคลั่งรางๆ“ที่นี่เงียบมากเลยใช่มั้ย? ไม่มีเสียง เงียบเหงาจนบีบฉันใกล้จะเป็นบ้าแล้ว! ถ้าอยู่ที่นี่เพิ่มอีกหนึ่งวัน ฉันก็จะแค้นมันเพิ่มหนึ่งวัน ฉันแค้น เห็นๆ ชัดว่าพวกเราสองคนเกิดมาด้วยกัน ทำไมพ่อถึงเลือกเขา แต่ปิดผนึกฉันไว้? เขาโชคดีควบคุมร่างกายได้แบบนี้ ใช้ชีวิตในโลกที่เต็มไปด้วยเสียงและสีสัน สามารถมีครอบครัวมีเพื่อน เพลิดเพลินกับมิตรภาพความรัก ส่วนฉันกลับต้องอยู่ในโลกที่เงียบงัน มืดมนหนาวเหน็บ รอความดายเงียบๆ อย่างอ้างว้างไปทั้งชาติเนี่ยนะ?”“เรื่องที่เขาทำได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน ฉันถึงขนาดทำได้ดีกว่าเขาด้วย ทำไมไม่ให้โอกาสฉันตัดสินชะดาชีวิตของฉันล่ะ? มีสิทธิ์อะไร? มีสิทธิ์อะไร? มีสิทธิ์อะไรกัน?” บุคลิกด้านมืดตวาดอย่างบ้าคลั่ง และก็เรียกสติของเชี่ยอี๋เช่นกัน เชียอี๋คิดไม่ถึงว่าบุคลิกด้านมืดที่โดนเขาสะกดเอาไว้ตลอดยังมือดีดแบบนี้ด้วย หรือว่าอีกฝ่ายไม่ใช่มารในใจของเขา?“นายบอกว่า พ่
