ป็นแบบนี้ ตอนนั้นก็ยังคงเป็นแบบนี้
“เดี๋ยวคำตอบจะโผล่มาแล้ว” หลิงหลานมองไปที่บุคลิกด้านมืด และเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง
จากนั้นก็เห็นเซี่ยหลิ่งวางเซี่ยอี๋ไว้บนเตียงหลังเล็ก เขาจ้องมองเซี่ยอี๋อย่างนิ่งงัน ก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาอย่างไร้สุ้มไร้เสียง
“ขอโทษนะ!” เซี่ยหลิ่งเอ่ยเสียงเบา “พ่อรู้ว่าสถานที่ปิดผนึกมีรสชาติแบบไหน โลกที่อึดอัดเย็นเยียบเงียบสงัดเหมือนภาพยนตร์ขาวดำนั่น เซี่ยอี๋ที่ร้อนแรงไม่มีทางเอาชีวิตรอดต่อไปได้แน่นอน ถ้าปิดผนึกเขา เขาจะต้องเป็นบ้าถึงขนาดที่ทำลายตัวเองแน่ ๆ แต่พ่อรู้ว่าลูกทำได้ ลูกที่เยือกเย็นเฉลียวฉลาดจะต้องนำพาความโกรธและความแค้นนี้เอาชีวิตรอดอย่างมีสติในโลกใบนั้นได้แน่”
—————–
