ทางจิตใจของหลิงเทียน ทำให้ความประทับใจของคนเหล่านี้ที่มีต่อหัวหน้าทีมตัวเองลดลงฮวบฮาบ อธิบายอีกอย่างไรก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว
เวลานี้ฉีหลงที่อยู่บนสนามกำลังหอบหายใจแฮกๆ เขาที่เหนื่อยล้าสุดขีดรู้สึกว่าดวงตาทั้งสองข้างมีแสงสีขาวปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านคล้ายกับห่างไกลจากเขามาก เขา แค่นิ่งรอคอยนักเรียนใหม่คนถัดไปขึ้นมาท้าประลองเท่านั้น
ท้าประลองลูกพี่พวกเรา? หูของฉีหลงพลันได้ยินคำพูดประโยคนี้ ว่าไงนะ? มีคนท้าประลองลูกพี่?
“ท้าประลองลูกพี่เรา เอาชนะหัวหน้าหน่วยรบหลักกับหัวหน้ากลุ่มคนอื่นๆ ของเราให้ได้ก่อนเหอะแล้วค่อยพูด!” ถูกต้อง ถ้ายังเอาชนะพวกเขาไม่ได้ แล้วมีคุณสมบัติอะไรมาท้าประลองลูกพี่?
“…ดูถูกหัวหน้ากลุ่มฉีหลงของพวกเราเกินไป…หมดแรงถึงขีดจำกัด…ทำบุญทำทาน….” ดูถูก? ทำบุญทำทาน? ฉีหลงลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาฉับพลัน ประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เดิมทีใกล้จะจากไปไกลได ด้กลับมาอีกครั้ง เขาเห็นพวกสมาชิกด้านล่างทำสีหน้าเดือดดาล เด็กหนุ่มเย็นชาคนหนึ่งยืนอยู่ด้านล่างสนามประลอง เขายืนตระหง่านโดยไร้ความเกรงกลัว ราวกับว่าการเหน็บแนมโกรธเกรี้ยวที่ อยู่ข้างกายพวกนี้ไม่ได้รบกวนเขาเลย
“เป็นเขาเหรอ? เพราะสภาพฉ
