ันเป็นแบบนี้ก็เลยโดนดูถูก และก็ทำให้เขาคิดว่าสามารถเอาชนะลูกพี่ได้ด้วยงั้นเหรอ?” โทสะในดวงตาทั้งสองข้างของฉีหลงลุกโชนขึ้นมา ทุกคนล้วนมีเกล็ดย ย้อนของตัวเอง ในฉากหน้าหลิงหลานคือเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ แต่ความจริงแล้วเขากลับเป็นเหมือนพี่น้องเหมือนพ่อ ไม่ว่าทักษะการต่อสู้มือเปล่าหรือว่าความคิดของเ เขาล้วนเป็นหลิงหลานที่สั่งสอนมากับมือ เขายอมให้ใครหน้าไหนก็ได้สบประมาทเขา แต่จะเห็นใครหน้าไหนมาดูถูกหลิงหลานไม่ได้เด็ดขาด
และเวลานี้ในที่สุดหลิงหลานก็ตัดสินใจแล้ว เธอเตรียมตัวใช้วิธีการสายฟ้าแลบเอาชนะหลิงอี้ แล้วดำเนินแผนการเดิมต่อไป แต่แล้วเธอก็เห็นพลังทั่วทั้งร่างฉีหลงที่อยู่บนสนามประล ลองพลันเปลี่ยนไปแล้ว
หลิงหลานเลิกคิ้วขึ้น ก่อนมองไปยังหลิงอี้ที่อยู่ด้านล่างสนามประลองกำลังรอคอยฉีหลงลงมา แล้วมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย “ตั้งใจปลูกดอกไม้ ไม้กลับไม่ออกดอก ไม่ตั้งใจปักกิ่งหลิว หล ลิวกลับให้ร่มเงา[1] หลิงอี้…นายโชคดีไม่เลวเลย!” รอดพ้นภัยได้!
ตอนนี้เอง จู่ๆ หลิงอี้ก็รู้สึกว่าร่างกายหนาวเหน็บ เขายังไม่ได้ครุ่นคิดสาเหตุให้ละเอียดก็ได้ยินฉีหลงที่อยู่บนสนามประลองเอ่ยถามเสียงทุ้มว่า
