สิ่งที่เขาควรพูดเท่านั้น หลังจากที่บอกข้อควรระวังเกี่ยวกับการประเมินให้ทุกคนฟังแล้ว เขาก็ออกจากสนามไป
ภายในห้องหัวหน้ากลุ่ม พวกฉีหลงกำลังแน่นิ่งอยู่บนโซฟา พวกเขาเพิ่งคลานออกมาจากในห้องฝึกซ้อม รู้สึกว่าทั่วทั้งร่างเกินขีดจำกัดแล้ว พวกเขาอยากหาเตียงแล้วนอนหลับดีๆ สักงีบเท่านั้น น่าเสียดายที่วันนี้ลูกพี่แจ้งเป็นพิเศษว่าหลังจากฝึกเสร็จแล้วให้มารายงานตัวกับเขา พวกเขาเลยได้แต่เข้ามาอย่างทุกข์ทรมาน ทุกคนตัดสินใจแล้วว่า พอฟังคำสั่งลูกพี่เสร็จแล้วก็จะอาศัยสถานที่ของลูกพี่แห่งนี้พักผ่อนจนเต็มอิ่มให้ได้
หลิงหลานกับอู่จย่งเดินเข้ามาจากด้านนอกประตู พอเห็นทุกคนนอนระเนระนาดก็เลิกคิ้วขึ้นมาทันที “อะไรเนี่ย หมดแรงกันแล้วเหรอ?”
ลั่วล่างมองลูกพี่ด้วยสีหน้าตัดพ้อแวบหนึ่ง นี่รู้แล้วยังแกล้งถามไม่ใช่หรือไง? ฝึกซ้อมครั้งไหนบ้างที่พวกเขาไม่ได้เหนื่อยสายตัวแทบขาด และวันนี้ลูกพี่ก็เพิ่มปริมาณขึ้นอีก ปริมาณที่เกิดพิกัดนี้ทำให้สองมือสองขาของพวกเขาสั่นเทา เกรงว่าไม่มีแรงแม้แต่จะหยิบตะเกียบสักข้างแล้ว
หลิงหลานไม่สนใจสายตาจ้องเขม็งด้วยความโกรธเกรี้ยวของคนอื่นๆ เธอมองไปทางอู่จย่งอย่างเสียใจแล้วกล่าวว่า “ดูท่าคราวนี้นักเรียนใ
