้มากๆ” โชคดีที่อนาคตเขาได้แต่ต้องไปกองทัพที่สิบห้าเท่านั้น นั่นเป็นสังกัดของลูกหลานตระกูลอู่…อู่จย่งรู้สึกดีใจ ขณะเดียวกันก็แอบเสียใจอยู่เหมือนกัน บางครั้งเขาก็คิดว่า ถ้าเกิดตามหลิงหลานไปกองทัพที่ยี่สิบสาม บางทีอาจจะได้ใช้ชีวิตที่ตื่นเต้นเร้าใจมากยิ่งขึ้น
น่าเสียดาย…ทุกคนล้วนมีหน้าที่ของตัวเอง! ในเมื่อเขา…อู่จย่งเป็นลูกหลานของตระกูลอู่ เช่นนั้นเขาก็จำเป็นต้องแบกรับภาระหน้าที่นี้
“หัวหน้ากลุ่มอู่ เร็วหน่อยสิ!” เซี่ยอี๋ที่อยู่หน้าประตูลิฟต์ยื่นตัวออกมาเรียกเขา ที่แท้อู่จย่งอยู่รั้งท้ายพวกเขาไปไม่น้อยแล้ว อู่จย่งยิ้มก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในลิฟต์
ลิฟต์ลงตรงไปที่ใต้ดินชั้นสอง พวกเขาเพิ่งจะมาถึงหน้าประตูสนามฝึกยุทธ์ก็พบว่าหัวหน้าและรองหัวหน้าทีมต่างๆ ที่เป็นผู้ประเมินรออยู่ตรงหน้าประตูกันหมดแล้ว
ตอนแรกเยี่ยซวี่เห็นอู่จย่งกับพวกฉีหลงก็ตื่นเต้นมาก ขณะที่เขากำลังคิดจะทักทายก็เห็นหลิงหลานปรากฏตัวอยู่ด้านหลังสุด เขากลืนคำทักทายกลับลงไปทันทีจนเกือบทำให้เขาสำลัก ทว่าต่อให้เขาสำลักอีกแค่ไหนก็ไม่สามารถตะโกนออกไปได้ เยี่ยซวี่ย่อมไม่ลืมว่าสองวันก่อนเขาเพิ่งจะล่วงเกินลูกพี่หลิงหลาน ไม่ง่ายเลยกว่าจะ
