“ลูกพี่ ฉันควรจะเตือนเธอ” เสี่ยวซื่อก้มหน้าสำนึกผิด ในฐานะที่เป็นผู้ช่วย นี่คืองานของเขา แต่เขาก็มองข้ามไปเหมือนกัน
“ดังนั้นต้องจำบทเรียนนี้ไว้ ต่อไปพวกเราสองคนต้องตรวจสอบกันเอง ไม่ว่าใครเลินเล่อ ก็ต้องช่วยอีกฝ่ายหาข้อผิดพลาด” หลิงหลานเผยรอยยิ้มออกมาให้เสี่ยวซื่อเล็กน้อย มีเพียงอยู่ ในห้วงสติเท่านั้น หลิงหลานถึงจะผ่อนคลายตัวเอง ไม่ต้องรักษามาดของลูกพี่ไว้ตลอด
หลิงหลานทำตายิ้ม แววตางดงามพราวพร่างจนทำให้เสี่ยวซื่อมองอย่างอึ้งๆ
ท่าทางตกตะลึงของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานอารมณ์ดีขึ้น เธอยกมือขึ้นมาดีดนิ้วทีหนึ่ง “เด็กโง่ มองอะไรน่ะ?”
เสี่ยวซื่อส่งเสียงร้องและนวดหน้าผากอย่างสุดความสามารถ ก่อนจะมองลูกพี่อย่างเสียอกเสียใจ และตำหนิความใจร้ายของลูกพี่ ฮือๆๆ หน้าผากของเขาจะต้องถูกลูกพี่ดีดจนแดงแล้วแน่ๆ เลย ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว
ไม่ง่ายเลยกว่าจะขับไล่ความเจ็บปวดสายนี้ออกไป เสี่ยวซื่อมองไปยังดวงหน้าน้ำแข็งที่กลับมาเย็นชาของลูกพี่อีกครั้ง จากนั้นก็พูดอย่างโศกเศร้าว่า “ลูกพี่ เธอต้องยิ้มเยอะๆ นะ เม มื่อกี้ตอนเธอยิ้ม ดูดีมากเลย”
หลิงหลานใจกระตุก “ดูดี? ดูดีแค่ไหน?” เธอจะโดนคนอื่นสงสัยว่าเป็นผู้หญิงเพราะ
