เรื่องนี้หรือเปล่า?
เสี่ยวซื่อเริ่มทุ่มเทสมองค้นหาคำคุณศัพท์ “ก็…ก็…ฉันค้นคลังข้อมูลก่อนนะ อืมๆๆ หาเจอแล้ว มัจฉาจมวารี จันทร์หลบโฉมสุดา โฉมงามโดยกำเนิด ล้มชาติบ้านเมือง อ่อนช้อยนุ่มนวล รูปโฉ ฉมดุจภาพวาด งดงามตระการตา ความงามเป็นเอกแห่งยุค…” เสี่ยวซื่ออ่านสำนวนที่บรรยายรูปโฉมงดงามในคลังข้อมูลออกมาทีละอัน
“หยุด! หยุด! หยุด! ไม่ได้โอเวอร์ขนาดที่นายพูดมาหรอกใช่ไหม?” หน้าผากหลิงหลานขึ้นขีดดำ ถ้าเธอหน้าตาแบบนั้นจริงๆ พวกเพื่อนของเธอคงสงสัยว่าเธอเป็นผู้หญิงไปนานแล้วเหอะ
เสี่ยวซื่อมองไปทางหลิงหลานอย่างงุนงง คำอธิบายแบบนี้เกินจริงไปเหรอ? ทำไมเขารู้สึกว่ามันเหมาะสมมากเลยล่ะ ยิ้มล่มเมืองของลูกพี่เมื่อกี้ ขนาดเขาที่เป็นร่างปัญญายังถูกดูด พลังงานไปเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เลย ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะลูกพี่หลานดีดเรียกสติเขาทันเวลา คาดว่าเขาคงจะเครื่องค้างไปแล้ว
แววตางุนงงของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานหลุดหัวเราะ ยังเป็นเด็กอย่างที่คิดไว้จริงๆ ก็เลยพูดจาโอเวอร์เกินไปหน่อยอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอยื่นมือไปลูบผมเสี่ยวซื่อ แล้วถามด้วยรอ อยยิ้มว่า “เสี่ยวซื่อ บอกฉันแค่ว่า ตอนที่ฉันยิ้มจะทำให้คนอื่นสงสัยว่าฉันเป็นผู้หญิงหรื