ของหลิงหลานดังขึ้นในห้วงสติของจ้าวจวิ้น
จ้าวจวิ้นใช้สติตอบกลับว่า “มันไม่เหมือนกับสายลุ่มหลงของหลี่อินเฟย เสียงของฉันทำให้คนรู้สึกอืดอาดเชื่องช้าลง”
“นี่เป็นความสามารถที่ดี”
“ดีตรงไหน ตอนขับหุ่นรบก็ใช้มันไม่ได้ และก็ไม่มีการเติบโตอะไรด้วย” จ้าวจวิ้นเอ่ยด้วยความเสียดาย ตอนแรกที่ปลุกพรสวรรค์ เขาคาดหวังมากว่าจะปลุกพรสวรรค์ที่เหมาะกับหุ่นรบ ไม่น นึกเลยว่าผลออกมากลับเป็นเจ้านี่ ทำให้เขาผิดหวังมาก สุดท้ายก็ไม่เคยพูดถึงอีกเลยว่าพรสวรรค์ของเขาคืออะไร ต่อให้เป็นหลี่หลานเฟิงก็ไม่รู้เรื่องนี้ ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะลูกพี่หล ลานถาม เขาไม่มีทางพูดออกมาเด็ดขาด ความจริงแล้วจ้าวจวิ้นอิจฉาพรสวรรค์สัญชาตญาณสัตว์ป่าของฉีหลงมากที่สุด นี่เป็นพรสวรรค์ที่สร้างขึ้นเพื่อผู้ควบคุมหุ่นรบโดยเฉพาะอย่างแท้จริง
หลิงหลานแค่นเสียงเย็นทีหนึ่ง ทำให้หัวใจของจ้าวจวิ้นหดเกร็งโดยพลัน ความรู้สึกอับอายเพราะพรสวรรค์นี้หายวับไปในพริบตา เนื่องจากพลังจิตของหลิงหลานอยู่ในสมองของจ้าวจวิ้น จ้ าวจวิ้นเลยสัมผัสได้ชัดเจนว่าตอนนี้หลิงหลานไม่พอใจแล้ว
“ไม่มีพรสวรรค์ที่ไร้ประโยชน์ ต่อให้เป็นเสียงแห่งความเสื่อมโทรมที่ถูกคนอื่นมองว่าเป็นสายความบั
