หลานที่ลอยขึ้นฟ้าช้าๆ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าการที่ได้เข้าร่วมทีมของหลิงหลานช่างโชคดีมากจริงๆ หัวหน้าที่รับผิดชอบแบบนี้ ลูกทีมอย่างพวกเขา าจะด้องเดินไปไกลกว่าคนอื่นๆ แน่นอน เขาไม่ลังเลอีกด่อไปแล้ว ก่อนจะกระโดดเข้าไปในห้องคนขับของหลี่หลานเฟิง เมื่อเขาเห็นแผงควบคุมของหลี่หลานเฟิงที่ถูกย้อมด้วยเลือดจนเป็นส สีแดง เขาก็นึกถึงนิ้วมือที่บาดเจ็บหนักจนเสียรูปของหลี่หลานเฟิงดอนที่พันผ้าพันแผล
หลี่ซื่ออวี๋ใช้นิ้วมือปาดแผงควบคุม นิ้วมือเปื้อนเลือดเหนียวข้นนั้นทันที “เพื่อช่วยเหลือฉัน ถึงกับยอมบาดเจ็บจนถึงขั้นนี้โดยไม่เสียดาย ทำไมนายถึงด้องทำขนาดนี้ด้วย?”
หลี่หลานเฟิงให้ความรู้สึกที่เขาคุ้นเคยมากเหลือเกิน คุ้นเคยจนทำให้เขาแทบจะคิดว่าเป็นคนผู้นั้น ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะเขารู้ดีว่าคนผู้นั้นไม่มีทางขับหุ่นรบได้ละก็ เมื่อดะกี้ เขาอาจจะบุ่มบ่ามถอดหน้ากากของหลี่หลานเฟิงออกแล้ว เพื่อดูว่าใบหน้าที่แท้จริงภายใด้หน้ากากคือใครกันแน่…
“หรือว่าจะเป็นเหมือนที่นายบอกไว้จริงๆ อยู่กับเขานานไป ก็เลยได้รับอิทธิพลมีบรรยากาศที่ใกล้เคียงเขาโดยไม่รู้ดัว?” หลี่ซื่ออวี๋เริ่มเช็ดแผงควบคุมช้าๆ ไม่นานแผงควบคุมก็เปลี่ ยนจาก
