บทที่ 234 พลังปราณแท้ชั้นสองของนิกายกระบี่
“แม่นางเซียน เชิญถอยไปก่อนเถิด”
“สถานที่แห่งนี้คือวารีมังกรในร่มเงา ย่อมส่งผลต่อการฝึกปรือของข้าไม่น้อย…แน่นอน หากแม่นางไม่ยินยอมจะสละสิทธิ์ ก็สามารถร่วมอาบพร้อมกับข้าก็ได้นะ…”
กลางเวหา เงาร่างผู้หนึ่งปรากฏพร้อมเสียงหัวร่อแผ่วเบา เป็นบุตรหลานของจ้าวมังกร ซุ่ยอิ๋ง ดวงเนตรอสรพิษมังกรจ้องมองเย่กู่เยว่อย่างไม่ละสายตา แววตาแฝงไว้ด้วยความปรารถนาอันป่าเถื่อน
มังกรโดยเนื้อแท้ย่อมปรารถนาในราคะ ราชันมังกรตนนี้แต่เดิมที่ต่างแดนก็มีชายาหมื่นนาง บุตรหลานนับไม่ถ้วน แม้แต่ใครได้เห็นเขาก็ยังต้องโค้งคำนับเต็มที่ เวลานี้ได้พบแม่นางเซียนผู้เย็นเยือกอย่างเย่กู่เยว่ อีกทั้งฐานะยังสูงส่งกว่าสำนักสี่สมุทรหนึ่งขั้น จิตปรารถนาจึงปะทุทันที
เผชิญสายตาเช่นนั้น เย่กู่เยว่เพียงยกคิ้วเรียวเล็กน้อย
แต่นางหาได้โกรธแต่อย่างใด เพียงปรายตามองราชันมังกรแวบหนึ่ง ตอบอย่างเยือกเย็นว่า
“สัตว์สวมขนใส่เขา เกิดจากไข่ เจ้าก็กล้าจะให้ข้าถอย?”
สิ้นคำ ใบหน้าซุ่ยอิ๋งก็เปลี่ยนสีทันใด!
“นังชั้นต่ำ…!”
สำนักสี่สมุทรคือสำนักแห่งเผ่าอสูรแดนนอก แต่ทว่าในวันนี้คือยุคแห่งมนุษย์เป็นใหญ่ นคราแห่งเต๋าทั้งหลายได้ใช้พลังเวทใหญ่ยิ่งกำหนดสัจธรรมแห่งฟ้าดินว่าผู้มีสรีระมนุษย์เท่านั้นจึงฝึกตนได้สะดวกไร้อุปสรรค
หากเจ้ามีร่างมนุษย์ ย่อมสามารถฝึกตนได้อย่างประหยัดแรง
แต่หากเจ้าไม่ใช่มนุษย์ แม้สายโลหิตเจ้าจะยอด
