ลับสู่การหลับใหลอีกครั้ง เสี่ยวฮัวกรีดร้องอย่างโมโหในใจก่อนที่จะหลับลึกว่า “แม่งเอ๊ย ฉันเพิ่งจะตื่นเองนะ!”
เมื่อเสี่ยวซื่อมาถึงห้วงจิตใจของหลิงหลานก็เห็นหลิงหลานยังคงคาดเดาผลลัพธ์อย่างเงียบเชียบ ทันใดนั้นก็น้ำตานองหน้า
เกือบแล้ว เกือบไปแล้ว เขาเกือบจะแยกจากลูกพี่ตัวเองตลอดกาลแล้ว…เอ้อ ไม่สิ มันเหมือนกับหนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้าที่มีทางช้างเผือกขวางกั้นจนได้แต่ร้องไห้อย่างพูดไม่ออกให้กัน เอ่อ นี่ก็ไม่ใช่เหมือนกัน เขาไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนี้กับลูกพี่นะ! เสี่ยวซื่อพลันดึงทึ้งเส้นผมของตัวเอง เขาพบว่าปริมาณคำศัพท์ของตัวเองน้อยมาก หาคำพูดที่เหมาะสมมาบรรยาย ยความสิ้นหวังเมื่อสักครู่นี้ของเขาไม่ได้เลย
ช่างมันแล้ว! เสี่ยวซื่อเช็ดน้ำตาตัวเองทันที ก่อนจะกระโจนเข้าไปกอดต้นขาของหลิงหลานไว้ ‘ฮือๆๆ ลูกพี่ ช่วยคุ้มครองด้วย!’
การกระโจนเข้ามาของเสี่ยวซื่อเรียกสติของหลิงหลานกลับมาจากท่ามกลางการครุ่นคิด เมื่อเห็นเสี่ยวซื่อที่แสดงความรักกอดต้นขาของเธอไม่ยอมปล่อย หน้าผากของหลิงหลานพลันขึ้นขีดด ดำหลายเส้น ก่อนจะดีดนิ้วใส่หน้าผากของเสี่ยวซื่อหนึ่งทีโดยไม่ขบคิดเลยสักนิดเดียว “เสี่ยวซื่อ นายแม่งทำบ้าอะไรฮะ?”
