ว เขาขบคิดอยู่สักพักแล้วค่อยกล่าวว่า “อันที่จริงฉันคิดเรื่องหนึ่งมาตลอดเลย”
“เรื่องอะไรเหรอ?” ดวงตาของหานจี้จวินเป็นประกาย ไล่ถามต่ออย่างร้อนใจแตกต่างจากความสุขุมก่อนหน้านี้
นักกลยุทธ์ก็เป็นแบบนี้ เมื่อรู้สึกว่าเรื่องราวไม่ธรรมดาแต่กลับไม่สามารถรู้แน่ชัด รสชาตินั้นยากจะทานทนเหลือเกิน รู้สึกว่ากินข้าวไม่อร่อยนอนหลับไม่สนิท จะต้องรู้เรื่องนี้ให้แ แน่ชัดก่อนถึงจะเลิกราได้ ดังนั้นพอหานจี้จวินได้ยินหลี่หลานเฟิงคล้ายกับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เขาก็ตื่นเต้นทันที
สายตาของหลี่หลานเฟิงทอดมองไปบนตัวหลิงหลานที่เงียบกริบมาโดยตลอด จากนั้นก็เอ่ยช้าๆ ว่า “พวกนายน่าจะยังไม่ลืมคำสั่งกะทันหันของลูกพี่หลานตอนที่พวกเราจะขึ้นยานใช่ไหม”
หลังจากคำพูดประโยคนี้ของหลี่หลานเฟิง ทุกคนก็หวนนึกถึงฉากตอนที่ขึ้นยาน
ภายในท่าอวกาศ เมื่อคนจากโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งมาถึงปากทางขึ้นก่อนจะเห็นยานเฮลิแคริเออร์ขนาดมหึมาจนแทบจะมองไม่เห็นด้านข้างลำนั้น ทุกคนก็อดร้องอุทานขึ้นมาไม่ได้ “ว้าว! ! นี่ก็คือยานเฮลิแคริเออ
