ะไรขึ้น”
“รับทราบ!” หลังจากเสียงของออปติคัลคอมพิวเตอร์ หน้าจอเสมือนจริงขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็วตรงออปติคัลคอมพิวเตอร์ จากนั้นภาพหน้าทางขึ้นยานหมายเลขเจ็ดปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ตรงหน้าทั้งสองคน
ชิวเยี่ยเห็นที่นั่นดูเหมือนกับชุลมุนวุ่นวาย ซึ่งจริงๆ แล้วมีกลุ่มหุ่นรบกำลังแจกจ่ายอาวุธยุทโธปกรณ์อย่างเป็นระเบียบ เมื่อสุ่มกดซูมไปที่หุ่นรบตัวหนึ่งก็เห็นตราโรงเรียนตรงหน้าอ อกหุ่นรบ จากนั้นเขาก็เอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า “โรงเรียนทหารชายที่หนึ่ง?”
เขาหันหน้ามองไปทางชายหนุ่มหล่อเหลา เอ่ยพลางเผยรอยยิ้มออกมาตรงมุมปาก “หลิงเซียว นี่เป็นรุ่นน้องของพวกเรานี่นา ไม่นึกเลยว่าพวกเขาจะแจกจ่ายอาวุธยุทโธปกรณ์ตั้งแต่เริ่มเลย นาย ยว่าพวกเขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่างหรือเปล่า?”
หลิงเซียวหยิบถ้วยชาที่อยู่ข้างมือขึ้นมา หลังจากจิบเข้าไปหนึ่งคำถึงค่อยเอ่ยอย่างกำกวมว่า “อาจจะสังเกต และก็อาจจะไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย”
“นายจะบอกว่าโชคเหรอ? งั้นโช
