้ประหลาดใจเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย มุมปากของเธอยกขึ้นน้อยๆ เอ่ยพลางคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ถ้าเกิดโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งนิ่งเงียบไม่ทำอะไร นั่นถึงค่อยทำให้ฉันผ ผิดหวังแล้ว”
คำพูดนี้ของหลิงหลานทำให้หานจี้จวินจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่บ้าง ลูกพี่หลานพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร? หรือว่าลั่วเฉาหักหลังพวกเขาแล้วจริงๆ? แต่ในคำพูดของลูกพี่หลานกลับไม่มีควา ามโมโหเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เมื่อเกี่ยวพันถึงเพื่อนสนิทของตัวเอง สมองของหานจี้จวินก็เหมือนกับหยุดค้างก็ไม่ปาน มีไฟเพียงนิดหน่อยในความมืดมิด ปฏิกิริยาตอบสนองเชื่องช้าเล็กน้อย
หลี่หลานเฟิงกลับดวงตาเปล่งประกาย “กระต่าย นายหมายความว่า ลั่วเฉาเข้าใจความคิดของนาย ที่จงใจบอกข่าวเรื่องประชุมให้พวกเขาฟังสินะ?”
หลิงหลานพยักหน้ากล่าวว่า “ใช่ ถึงแม้ลั่วเฉาน้อยขี้อายไปหน่อย แต่ว่าสมองกับการรับรู้ไม่ได้ด้อยไปกว่าจี้จวินเลย” น้ำเสียงของหลิงหลานแฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ ใครว่าผู้หญิงอย่างพว วกเราสู้ผู
