้ชายไม่ได้กัน?
ลั่วเฉาน้อย? วิธีการเรียกที่สนิทสนมมาก! แล้วน้ำเสียงภาคภูมิใจนี้อีก ดูยังไงก็เหมือนโอ้อวดเลย…หลี่หลานเฟิงนึกถึงลั่วเฉาที่หลิงหลานเคยเต็มใจยอมไปซื้อเสื้อผ้าด้วย (หลี่ หลานเฟิง นายเมินหานซู่หย่าไปแล้วเหรอ?) ถึงขนาดที่ยังเลือกเสื้อผ้าให้อีกฝ่ายด้วยตัวเอง ผู้ชายที่ยินดีทำเรื่องน่ารำคาญพวกนี้เพื่อผู้หญิงหนึ่งคน…นอกจากเป็นแฟนกันแล้ว ยัง เป็นอะไรได้อีกล่ะ?
พอคิดถึงตรงนี้ หลี่หลานเฟิงก็พึมพำในใจอย่างคลุมเครือ ‘กระต่ายเด็กขนาดนี้ ก็มีแฟนแล้ว จะให้ผู้ชายอายุยี่สิบอย่างพวกเขาใช้ชีวิตอยู่ได้ยังไงอีกล่ะ?’ เอาเถอะ หลี่หลานเฟิงอิ จฉานิดๆ แล้ว เขาคิดอย่างแค้นใจว่า ‘กระต่ายไม่รู้จักเคารพอาวุโสเลยหรือไง? น่าจะให้รุ่นพี่มีก่อนแล้วรุ่นน้องถึงจะมีได้สิ แบบนี้ถึงจะถูกนะ!’
หานจี้จวินย่อมไม่รู้ความคิดเหล่านี้ของหลี่หลานเฟิง เขาตระหนักได้ทันทีเพราะการเตือนของหลี่หลานเฟิง แววตาของเขาทอประกาย มีร่อยรอยความยินดีปรีดา
