ดเจ้าจมดินได้อย่างง่ายดาย!”
ลวี่หยางได้ยินถึงตรงนี้ จึงถามขึ้นว่า
“ถ้าเช่นนั้น พลังปราณแท้จริงชั้นหนึ่งแห่งมหาสูตรจะเข้าสู่ระดับสร้างรากฐานได้อย่างไร?”
“…ข้าไม่รู้”
บรรพชนอสูรวิญญาณนิ่งงันชั่วครู่ก่อนส่ายหน้าช้า ๆ
“เจินเหรินบรรพกาลเคยเสนอวิธีสร้างรากฐานโดยใช้แก่นแท้ทองคำ แต่ข้าใช้วิชาเคล็ดคำนวณตรวจสอบแล้ว ยืนยันว่าใช้ไม่ได้ผล”
“ดูเหมือนจะขาดอะไรบางอย่าง…”
“แต่ข้าไม่รู้ว่าขาดอะไร เพราะจนบัดนี้ ข้ายังไม่เคยสัมผัสคัมภีร์แท้ของวิชาชั้นสองเลยแม้แต่บทเดียว!”
ถ้อยคำนี้ทำให้ลวี่หยางทุบหัวตัวเองเบา ๆ คล้ายเพิ่งนึกออก
จากนั้นจึงโคจรจิตสำนึก หยิบ 《คัมภีร์ฟ้าดั้งเดิม ควบคุมเทวะสวรรค์》 ซึ่งได้มากลั่นกรองจากเมี่ยวอินเจินเหรินออกมาให้ดู
“บรรพชน…นี่คือของที่ข้าเพิ่งแย่งมาได้ ท่านลองดูว่าน่าจะพอให้ความกระจ่างแก่ท่านได้บ้างหรือไม่?”
“…หืม?”
บรรพชนอสูรวิญญาณขมวดคิ้วคล้ายแปลกใจ ขณะยื่นมือรับคัมภีร์ เมื่อกวาดตาอ่าน ใบหน้าเขาก็แข็งทื่อ
ความไม่ใส่ใจเมื่อแรกเริ่ม พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงถอนลมหายใจเฮือกใหญ่
“ถ่ายพลังจากภายนอก…แท้จริงเป็นเช่นนี้! แท้จริงเป็นเช่นนี้! พลังภายนอก! ใช่แล้ว ต้องใช้พลังภายนอก!”
“เมื่อแสวงหาอะไรจากภายในไม่ได้ ก็ต้องหาจากภายนอกเท่านั้น!”
บนใบหน้าบรรพชนอสูรวิญญาณ พลันปรากฏแววแจ่มแจ้ง
จากนั้นเขาก็หันมาทางลวี่หยาง สีหน้าเข้มขึง
“ไม่ว่าจะอย่างไร เจ้าต้อ
