ฉินหร่านก็พอจะ รู่้แล่้ว
“ถ่้าเธอไม่พูดถึง ฉันคงลืมไปแล่้วว่าอาจารยแเว่ยก็อยู่ที่รัฐ M” เฉิงเวินหรูพยักหน่้า ถึงอย่างไรก็เป็นอาจารยแของฉินห ร่าน “อยากเจอจริงๆ แต่เธอพักผ่อนก่อนสองวัน เป็นวัยรุ่นก็ ไม่จําเป็นต่้องอดหลับอดนอนขนาดนี้”
ฉินหร่านพยักหน่้า “เข่้าใจแล่้ว”
“ใช่แล่้ว เมื่อกี้ฉันได่้รับการตอบกลับจาก 129 อีกสอง สามวันหัวหน่้าหน่วยที่สองและเหล่าผู่้ดูแลก็ออกมาได่้แล่้ว” เฉิงเวินหรูบอกข่าวดีนี้แก่ฉินหร่าน
ฉินหร่านเคาะโต฿ะ ได่้ยินดังนั้น จึงพยักหน่้า แล่้วยิ้ม “งั้น ก็ดี”
เวลานี้เป็นเวลาที่เธอคํานวณให่้จระเข่้ยักษแ
ดูแล่้วไม่น่าแปลกใจ
แค่เฉิงเวินหรูจมอยู่ในความประหลาดใจ จึงไม่ได่้สังเกต
เธอประเมินอาการเจ็ตแล็ก “ตอนนี้ในประเทศยังเช่้าอยู่ รอสักหน่อยค่อยโทรศัพทแหาพ่อฉัน”
ฉินหร่านกินข่้าวเสร็จจึงกลับไปด่้านบน เฉิงสุ่ยให่้เฉิงมู่ไป ล่้างชาม ส่วนเขาเองขึ้นไปด่้านบนกับฉินหร่าน
“คุณว่ามา” ฉินหร่านชะลอลง หันหน่้ามามองเขา
“เรื่องนั้นของแมทธิว” เฉิงสุ่ยเหลือบมองไปทางห่้อง หนังสือ น้ําเสียงลดลงต่ํามาก “นายท่านเขา…”
ฉินหร่านพยักหน่้า ท่าทีเข่้าใจ
เฉิงสุ่ยถอนหายใจโล่งอก “รบกวนคุณหนูฉินซะแล่้ว”
“ไม่เป็นไร” ฉินหร่านปัดมือ ครุ่นคิด แล่้วเงยหน่้าขึ้น “ตอนบ่ายฉันจะออกไปอีกรอบ”
“คุณหนูฉินจะไปข่้างนอกเหรอ จะไปที่สมาคม M ใช่ ไหม” เฉิงสุ่ยมองฉินหร่าน จําได่้ว่าฉินหร่านบอกว่าอยากไป เยี่ยมอาจารยแตอนอยู่
