ลังที่อาละวาดบ้าคลั่งสายนี้ได้ ผลสุดท้าย หลิงหลานย่อมร่างกายระเบิดจนตัวตายแน่นอน
ถึงแม้ว่ามิติการเรียนรู้ซึ่งเป็นร่างหลักของเขาจะไม่สูญเสียอะไรจากการร่างกายระเบิดของหลิงหลาน อย่างมากสุดก็แค่ผลาญพลังงานจนหมดเกลี้ยงเพราะร่างกายระเบิด อย่างแย่ที่สุดก็คือตกสู่สภาพจำศีล ขอเพียงให้เวลาเขา เขาก็จะตื่นขึ้นมาได้อีกครั้ง หลังจากนั้นก็หาโฮสต์คนถัดไปตามขั้นตอน
แต่เสี่ยวซื่อไม่อยากให้เป็นแบบนี้ เขารักหลิงหลานอย่างสุดซึ้ง เขาอยากเป็นลูกน้องที่หลิงหลานรักทะนุถนอมมากที่สุด เขาไม่อาจยอมรับการหายไปของหลิงหลานได้ เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ เสี่ยวซื่อก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก มันคือความหวาดกลัวใช่ไหม?
หลิงหลานไม่ได้ตอบคำพูดของเสี่ยวซื่อ เธอแต่พยายามเชื่อมต่อร่างกายตัวเองอย่างสุดชีวิต ทว่าไม่มีการตอบรับเลยสักนิดเดียว เหมือนกับว่าร่างกายด้านนอกไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเธอเลย นี่ทำให้หลิงหลานทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว เมื่อเห็นร่างกายย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เธอก็อดผุดความคิดที่สิ้นหวังออกมาไม่ได้ หรือว่าชีวิตในชาติที่สองของเธอจะมีอายุสั้นๆ แค่สิบเจ็บปี เท่านั้นเ
