เป็นราชาในอนาคตเหรอ?”
ริมฝีปากของลั่วเฉาสั่นระริก สีหน้าซีดขาว ไม่มีสีเลือดอีกต่อไปแล้ว หานซู่หย่าทนดูไม่ไหวอยู่บ้าง แต่พอนึกถึงนิสัยของลั่วเฉาแล้ว ถ้าเกิดครั้งนี้ไม่บีบบังคับเธออีก เธอไม่มีทางข้ามไปอีกขั้นเองแน่นอน ดังนั้นเธอได้แต่ฝืนทำใจแข็ง กระตุ้นลั่วเฉาอย่างโหดเหี้ยม เพื่อความสุขในอนาคตของเพื่อนสนิท
“ถ้าเกิดเธอไม่รุกอีกละก็ รอจนลูกพี่หลานกลายเป็นราชาในอนาคต เธอคิดว่าเธอสามารถเอาชนะหลี่อินเฟย เทพธิดาของมหาชนคนนั้นได้เหรอ จากที่ฉันฟังญาติผู้พี่พูดมา ลูกพี่หลานรู้สึกดีต่อหลี่อินเฟยมากเลยนะ!” หานซู่หย่าโจมตีอย่างอำมหิตอีกครั้ง ทำลายความหวังที่หลงเหลืออยู่ในใจลั่วเฉา
ถึงแม้ใบหน้าของลั่วเฉาขาวซีดราวกับกระดาษ แต่แววตาที่เดิมทีลังเลกลับเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ขึ้นมา เธอเงียบไปหลายวินาที ในที่สุดก็ทำการตัดสินใจและเอ่ยเสียงเบาว่า “ฉะ ฉันจะไม่ถอยแล้ว”
หานซู่หย่าถึงค่อยปิดหน้าจอเสมือนจริงด้วยความพึงพอใจ เชิดคางบ่งบอกให้ลั่วเฉาเข้าไปเคาะประตู
เวลานี้ลั่วเฉากับหานซู่หย่าไม่รู้เลยว่า ในตอนที่พวกเธอกำลังพูดคุยอยู่นั้น มีคนผู้หนึ่งบังเอิญมาหาหลิงหลานพอดี เขาอยู่ตรงโค้งของระเบียงทางเดิน ยังไม่ได้เลี้ย
