บนี้ เขาเผยสายตาระแวง เอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า “นายเป็นใคร? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เด็กหนุ่มคนนั้นเผยรอยยิ้มที่เปิดเผยจริงใจออกมาอีกครั้ง ตอบกลับว่า “ขอโทษทีครับ รบกวนพี่ชายแล้ว ผมชื่อเซี่ยอี๋ มาจากโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งครับ” เขายืนตัวตรง เห็นพี่ซวี่เพ่งความสนใจไปที่ด้านหลังตน เขาก็ยกมือขวาขึ้นมา ชี้ไปที่เด็กหนุ่มด้านหลังตัวเองด้วยนิ้วโป้งพลางกล่าวว่า “หมอนั่นชื่อลั่วล่างครับ พี่ชายไม่ต้องสนใจเขาหรอก ตราบใดที่ลูกพี่ของเรายังมาไม่ถึง หมอนั่นก็จะเป็นคนปิดปากเงียบแหละครับ”
จากนั้นเขาก็ถามอีกว่า “พี่ชาย ผมควรเรียกพี่ว่าอะไรดี?”
รอยยิ้มที่สดใสร่าเริงรวมถึงท่าทีเคารพนับถือของเด็กหนุ่มได้รับความประทับใจดีๆ จากพี่ซวี่แล้ว เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ชื่อซ่งเหยียนซวี่ นายเรียกฉันว่าพี่ซวี่ก็ได้”
“ได้ครับ พี่ซวี่” เซี่ยอี๋ไหลไปตามน้ำ เอ่ยรับคำทันที
“พวกนายมาจากโรงเรียนทหารชายที่หนึ่ง ลงทะเบียนกันแล้วหรือยัง?” ซ่งเหยียนซวี่เปิดออปติคัลคอมพิวเตอร์ เอ่ยถามอย่างคล่องแคล่ว
“โรงเรียนทหารชายที่หนึ่ง? พวกนายมากันแล้ว!” ซ่งเหยียนซวี่ไม่รอให้เซี่ยอี๋ตอบ และร้องอุทานขึ้นมาโดยพลัน เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าคนตรงหน้า
