ื่อเห็นเด็กสาวที่ดูองอาจพูดกับเขา ก็เอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นยินดีทันทีว่า “เรื่องอะไรครับ ขอเพียงเป็นเรื่องที่ผมช่วยได้ก็รีบพูดมาเถอะ”
เด็กสาวที่ดูองอาจสะกิดเด็กสาวที่ดูสวยบอบบาง สื่อว่าให้เธอเป็นคนพูด ใบหน้าของเด็กสาวที่ดูสวยบอบบางพลันแดงฉาน เธอก้มหน้างุด ท่าทีเขินอายบ่งบอกว่าไม่มีความคิดที่จะพูดอย่างแน่นอน เด็กสาวที่ดูองอาจเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจด้วยความเอือมระอา เธอพยายามฝึกฝนเพื่อนสนิทให้พูดคุยกับคนภายนอก แต่น่าเสียดายที่ผ่านไปปีกว่าก็ยังไม่มีประสิทธิภาพเลยสักนิดเดียว เธอที่จนปัญญาได้แต่เอ่ยปากพูดว่า “พี่ชาย ฉันอยากรู้ว่า โรงเรียนทหารชายที่หนึ่งมาถึงแล้วหรือยังคะ”
เจ้าหน้าที่ได้ยินคำกล่าวก็ส่ายหน้าทันทีพลางพูดว่า “ยังเลย”
“ยัง? พี่ชาย คุณจำผิดหรือเปล่า ไม่งั้นเช็คข้อมูลอีกทีแล้วค่อยตอบได้ไหมคะ?” เด็กสาวที่ดูองอาจได้ยินคำกล่าวก็ผิดหวังอย่างหาใดเปรียบ เธอเอ่ยถามต่ออย่างไม่ตัดใจ ท่าทีไม่เกรงใจทำให้เด็กสาวที่ดูสวยบอบบางซึ่งเดิมทีหน้าแดงอยู่แล้วก็ยิ่งแดงมากขึ้น เธอดึงเพื่อนสนิทที่ดูองอาจอย่างสุดกำลัง บ่งบอกว่าให้เพื่อนสนิทใจเย็น และไม่ลืมยิ้มขอโทษให้กับเจ้าหน้าที่ด้วย
เด
