เสียงตบมือดังแปะๆๆ ขึ้นที่ด้านหลังพวกเขา ทุกคนสะดุ้งตกใจหันหน้าไปพร้อมเพรียงกัน จากนั้นก็เห็นอาจารย์กลุ่มหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาแล้ว คนที่นำหน้าคือถังอวี้ที่ตอนนี้กำลังตบมือตัวเองช้าๆ เสียงตบมือที่พวกเขาได้ยินก็มาจากถังอวี้
ฉีหลงเห็นดังนั้นก็อดอึ้งไปไม่ได้ สัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาไม่ได้เตือนเขาเลยว่ามีคนเข้ามาใกล้ ดูเหมือนวิธีการของพวกอาจารย์จะผิดธรรมดา อู่จย่งนิ่วหน้าเช่นเดียวกัน ประสาทสัมผัสเตือนภัยที่ฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กๆ กลับไม่รู้ตัวเลย นี่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกงุ่นง่านใจ
“หลิงหลาน ฉีหลง อู่จย่ง หลี่อิงเจี๋ย ลั่วล่าง และก็หลินจงชิง พวกเธอตามฉันมา!” ถังอวี้เอ่ยปากพูดเป็นคนแรก เขาส่ง สัญญาณให้พวกหลิงหลานหกคนเดินตามเขาไป หลิงหลานหันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นคนอื่นๆ เดินตามอาจารย์ท่านอื่นๆ ไปแล้วเช่นกัน
ถังอวี้พาพวกหลิงหลานหกคนมายังสถานที่แห่งหนึ่งที่เงียบเชียบสุดขีด หลังจากนั้นก็เอ่ยปากกล่าวว่า “จากนี้ไปพวกเธอหกคนเรียนกับฉัน” เมื่อเห็นพวกฉีหลงมองหลินจงชิง แววตาเผยความสงสัยใคร่รู้ เขาก็อธิบายว่า “หลินจงชิงเป็นนักเรียนที่ฉันรับมาเป็นพิเศษ ต่อไปเขาก็จะเรียนกับพวกเธอด้วย หวังว่าพวกเธอจะเรียนรู้จาก
