่สิบเจ็ดปี แต่เนื่องจากเธอมีมิติการเรียนรู้ ผ่านความทุกข์ทรมาน ผ่านการเข่นฆ่าสังหารมานับครั้งไม่ถ้วนด้านใน ประสบการณ์ที่สั่งสมมาย่อมไม่น้อยไปกว่าประสบการณ์หลายสิบปีของคนทั่วไป
เมื่อเห็นสีหน้าของเฉียวถิงเต็มไปด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด แววตาของหลิงหลานก็เผยร่องรอยความเวทนา เธอเอ่ยอย่างนิ่งเรียบว่า “เรื่องอะไรที่เป็นไปไม่ได้ เมื่ออยู่กับฉันก็เป็นไปได้ทั้งนั้น”
เฉียวถิงได้ยินคำกล่าว แววตาพลันหดลง เขาเข้าใจความหมายนี้แล้ว ไม่นึกเลยว่าการคาดการณ์ของเขากลายเป็นเรื่องจริง ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้จู่โจมเข้าที่หัวใจอย่างเงียบเชียบ ทำให้เฉียวถิงนิ่งงันเหมือนหุ่นไก่ไปชั่วขณะ
ทว่าหลังจากนั้น คำพูดประโยคต่อมาของหลิงหลานก็เรียกสติเขา “นายควรรู้สึกว่าโชคดีนะ เพราะว่านายเป็นคนแรกที่ได้สัมผัสเขตแดนของฉัน!”
“เปิดใช้งานเขตแดน!” นี่เป็นความจงใจของหลิงหลาน เขตแดนสามารถเปิดใช้งานอย่างเงียบๆ ได้ แต่หลิงหลานกลับจงใจใช้คำพูดมาโจมตีเฉียวถิง ตอนที่เธอเพิ่งจะเจอเฉียวถิง ความสำรวมและความถ่อมตนของเฉียวถิงทำให้หลิงหลานเกิดความระแวดระวัง
เฉียวถิงเป็นอัจฉริยะ หลิงหลานรู้ดี ถ้าหากไม่ใช่เพราะเธอมีมิติการเรียนรู้ มีการสั่งสอนชี้แ
