้วที่ถูกเขาเช็ดจนไม่มีรอยเปื้อนเลยสักนิดเดียว บ่งบอกหลินจงชิงว่าเทกาแฟให้เขาได้แล้ว
หลินจงชิงเหลือบมองอย่างเย็นเยียบ เขาวางหม้อกาแฟลงบนชั้นแล้วเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “อยากดื่มก็เทเองสิ!”
“เพราะอะไร? อู่จย่งเป็นหัวหน้ากลุ่ม ฉันเองก็เป็นหัวหน้ากลุ่มเหมือนกันนะ ทำไมนายถึงเทให้เขาได้ แต่เทให้ฉันไม่ได้?” หลี่อิงเจี๋ยฉุนขาดอีกครั้ง
“นายทำผิดแล้วยังมีคุณสมบัติให้คนอื่นเทกาแฟให้นายอีกเหรอ?” หลินจงชิงโยนคำพูดประโยคนี้ใส่อย่างนิ่งเรียบ ไม่แยแสหลี่อิงเจี๋ยที่ถูกเขายั่วโทสะจนหน้าแดงหูแดง สองมือกำหมัด ทำหน้าเหมือนอยากจะอัดคนอีกต่อไป
“หัวหน้าพลาธิการคนนี้ของนาย ในที่สุดก็ได้แก้แค้นสักทีนะ” อู่จย่งมองถึงตรงนี้ก็อดส่ายหน้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อนไม่ได้ และก็รู้สึกจนใจที่หลี่อิงเจี๋ยรนหาที่เข้าไปรับการข่มเหงรังแกเอง
หลิงหลานเงยหน้ามองอู่จย่ง กล่าวเรียบนิ่งว่า “จงชิง เขาไม่ได้กำลังแก้แค้นสักหน่อย”
อู่จย่งตะลึงงัน หลิงหลานกล่าวพลางคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “นายไม่รู้สึกเลยหรือไงว่าหลี่อิงเจี๋ยเปลี่ยนกลับไปเป็นหลี่อิงเจี๋ยคนก่อนแล้ว? อวดดี วางอำนาจ ไม่มีเหตุผลนิดๆ?”
อู่จย่งรู้แจ้งแล้ว เขามองไปยังหลินจงชิงที่เมินใส่หลี่อิงเจี๋ยอยู่ในห้องครัวคนนั้นด้วยสายตาล้ำลึก เป็นอีกครั้งที่พบว่าเขาสู้ลูกพี่หลานในด้านเข้าใจคนอื่นไม่ได้จริงๆ ในสายตาของเขา การกระทำของหลินจงชิงดูเหมือนกำลังเยาะหยันหลี่อิงเจี๋ยอย่างชัดเจน ล้
