นปรากฏความมึนงงสับสนเป็นครั้งแรก
“ก็เหมือนน้ำกับไฟที่ไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้ แต่เธอต้องทำให้พวกมันหลอมรวมอยู่ในตัวของกันและกัน” เสียงหยอกล้อหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลังหลิงหลาน ร่างกายของหลิงหลานที่เดิมทียืนตระหง่านสั่นระริกเบาๆ วินาทีต่อมา หลิงหลานหันกายไปและก้มหัวร้องว่า “อาจารย์หมายเลขห้า สวัสดีค่ะ!”
อาจารย์หมายเลขหนึ่งเห็นอาจารย์หมายเลขห้าปรากฏตัวก็พุ่งกายกลับไปบนหินยักษ์อีกครั้ง ก่อนจะนั่งลงหลับตาทั้งสองข้าง ไม่สนใจหลิงหลานกับอาจารย์หมายเลขห้าที่มาโดยไม่ได้รับเชิญอีก
หลิงหลานเห็นฉากนี้ก็รู้ชัดเจนว่า จากนี้อาจารย์หมายเลขห้าจะรับงานอธิบายต่อ เธอเลยเอ่ยข้อสงสัยในใจออกมาว่า “น้ำกับไฟอยู่ร่วมกันได้ด้วยเหรอคะ? ฉันไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อนเลย นอกเสียจากว่ามีสสารอื่นที่เป็นสื่อกลาง…”
“No no no หลิงหลานน้อย เธอไม่เคยเห็นก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีอยู่จริงสักหน่อย” อาจารย์หมายเลขห้าส่ายนิ้วมือ ยิ้มตาหยีตอบกลับ ในตอนนี้เอง เขาพลันหันหน้ามองไปตรงบริเวณชั้นเมฆที่ว่างเปล่า ร้องตะโกนว่า “หมายเลขเก้า ออกมาเถอะ ฉันรู้ว่าเธออยู่”
สิ้นเสียงนี้ก็ได้ยินเสียงเหอะเย็นเยียบกระจ่างใสของหมายเลขเก้า หลังจากนั
