คือหลิงเซียว เขารู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่อนุญาตให้เขาทำแบบนี้ หลิงเซียวเลยตัดสินใจจบการสู้รบครั้งนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อจะได้รู้สภาพอาการที่แท้จริงของลูกสาวเร็วขึ้น
ดังนั้นเขาเลยกล่าวว่า “พวกเธอหยุดพักจัดการทีมแล้ว ก็รีบไปเขตที่พักทันที!” สิ้นคำพูด หุ่นรบมหึมาของหลิงเซียวก็หายไปจากเบื้องหน้าทุกคนอีกครั้ง หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ถ้าหากไม่ใช่เพราะตำแหน่งที่หุ่นรบระดับราชันตกลงมามีรัศมีเปลวไฟพวยพุ่งขึ้นฟ้า ทุกคนคงนึกว่า การมาเยือนของนายพลหลิงเซียวเป็นเพียงความฝันหลอกลวงของพวกเขาเท่านั้น
หลิงหลานเห็นหลิงเซียวจากไปแล้วก็ทอดถอนใจด้วยความโล่งอกเฮือกหนึ่ง ตอนนี้เอง ในที่สุดเสี่ยวซื่อก็กระโดดออกมาจากในห้องมืดเล็กๆ ตะโกนด้วยความโมโหว่า “ลูกพี่ เธอมันขี้ขลาด! ขนาดพ่อยังไม่กล้าเรียกเลย! ฉันขอดูถูกเธอ!” ที่แท้ หลิงหลานกลัวว่าเสี่ยวซื่อเจอหลิงเซียวแล้วจะตื่นเต้นมากเกินไปจนส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเธอ ดังนั้นตอนที่หลิงเซียวเข้ามาใกล้เธอ เธอเลยโยนเสี่ยวซื่อเข้าไปในห้องมืดเล็กๆ และกักขังเอาไว้
“นี่เป็นสนามรบ ไม่เหมาะให้ฉันเรียกแบบนี้” หลิงหลานเอ่ยด้วยความจนใจ
“ไม่ฟัง ไม่ฟัง เธอก็
