ิด เผยให้เห็นทัศนียภาพของสุขาวดีอันเวิ้งว้างไพศาล ในสุขาวดีนั้นมีแท่นดอกบัวลอยล่องอยู่ บนแท่นบัว มีรูปเคารพแห่งธรรมกายองค์หนึ่งนั่งสมาธิอยู่ รูปลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์งดงามครบถ้วนทั้งสามสิบสองประการ
‘สำเร็จแล้ว!’
ลวี่หยางซึ่งหลบอยู่ในเงามืดมีสีหน้าเปี่ยมล้นด้วยความตื่นเต้น ประสานมุทราทันที กลไกผนึกเทพล่ามจิตมากมายรอบด้านล้วนสะท้อนพลังขึ้นพร้อมกัน กักขังธรรมกายไว้แน่นหนา!
“อะมิถะพุทธ อาตมาผู้นี้คือจุนเจ่อเว่ยมอโถ…หืม?”
ธรรมกายเพิ่งจะเอ่ยคำได้ไม่ทันจบก็หยุดชะงักลง เขารู้สึกว่าจิตที่ส่งมานั้น เพิ่งปรากฏก็ถูกตัดขาดจากต้นตอในทันที
‘แย่แล้ว!’
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น กระบี่ธรรมสายหนึ่งซึ่งไร้เสียง ไร้เงา ไร้รูป ก็พุ่งแทรกจากท้ายทอยผ่านถึงหว่างคิ้วเขา
ฉัวะ!
ในชั่วพริบตา จิตของเว่ยมอโถจุนเจ่อก็ถูกลวี่หยางฟันดับ วิญญาณที่กระจายออกมาถูกเขารวบรวมไว้อย่างระมัดระวัง
“หาคนใหม่ มีเชลยจากยอดเขาหมื่นสมบัติไหม?”
เมื่อมีประสบการณ์รอบแรก รอบที่สองลวี่หยางยิ่งคล่องแคล่ว เขายังปรับแต่งเหยื่อล่อให้สมจริงขึ้น โดยเปลี่ยนเป็นลูกศิษย์ของสำนักที่มากสมบัติสังกัด
เช่นนี้ยิ่งดูน่าเชื่อถือกว่า
เวลานั้นเอง ที่ป่าบนแผ่นดินเจียงเป่ยแห่งหนึ่ง
“แค่ก!”
เมื่อโลหิตคำโตพุ่งออกจากปากและระเหยหายไปกลางอากาศ พระเถระเฒ่าผมเผ้าขาวโพลนผู้หนึ่งก็เงยหน้ามองไปทางแคว้นชิ่งด้วยแววตาเกรงขามยิ่ง
สถานการณ์ผิดแปลกไป!
จุนเจ่อเว่ยมอโถรู้สึกหนาวเย
