ด้ยินเฉียวถิงกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกนายสามคนก็อยู่ที่นี่เถอะ” เขากล่าวจบก็หันหน้าไปเอ่ยกับสมาชิกกลุ่มสิบสองคนที่อยากไปกับเขาว่า “คนอื่นๆ ตามฉันไป!”
สิ้นเสียงคำพูด เฉียวถิงก็ขับหุ่นรบวิ่งไปยังส่วนลึกของโรงเรียนทหารเป็นคนแรก สมาชิกกลุ่มทั้งสิบสองคนไม่กล้าพูดอะไร รีบขับหุ่นรบตามไปติดๆ ไม่นานกลุ่มเฉียวถิงสิบสามคนก็ถูกความมืดยามราตรีกลืนหายไป ออกไปจากรัศมีเขตที่พักแล้ว
สามคนที่ถูกทิ้งไว้มองเงาหลังของเฉียวถิงหายไป หุ่นรบที่ตอบเฉียวถิงตัวนั้นพลันผ่อนคลายไปทั่วทั้งร่าง แทบจะยืนไม่อยู่ สองคนที่อยู่ข้างกายประคองอีกฝ่ายไว้ตามจิตใต้สำนึก ถึงค่อยป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายล้มลงไปได้
“เมื่อตะกี้ฉันนึกว่าหัวหน้ากลุ่มจะเป็นบ้าไปแล้ว” สมาชิกกลุ่มที่ยืนไม่อยู่คนนั้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มขื่น
“ฉันก็ด้วย!” หุ่นรบสองตัวที่อยู่ข้างๆ รู้สึกแบบนี้เหมือนกัน
“ฉันกังวลว่าต่อไปหัวหน้ากลุ่มจะมาคิดบัญชีย้อนหลังหรือเปล่า?” หุ่นรบหนึ่งในนั้นเอ่ยด้วยความกังวลใจอยู่บ้าง
“ถ้าเกิดพวกเรารอดกันหมด จะต้องโดนแน่ๆ หัวหน้าไม่มีทางปล่อยพวกคนที่ขัดคำสั่งของเขาอย่างเราไปอยู่แล้ว แต่ถ้าเกิดโชคดีรอดไปได้จริงๆ ละก็ ฉันตั้งใ
