งเวลาวิกฤติที่สุดของโรงเรียน พวกเราจะเป็นคนขี้ขลาดตาขาวหลบอยู่หลังพวกอาจารย์ได้ยังไง? ฉันตัดสินใจไปกับหัวหน้า”
เมื่อเห็นพวกสมาชิกกลุ่มยังคงเงียบกริบ เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “พวกนายลืมคำสาบานต่อธงทหารตอนที่เข้าโรงเรียนไปแล้วหรือไง? คนที่ไม่มีความกล้าปกป้องแม้กระทั่งโรงเรียนตัวเอง ไม่คู่ควรกับการขับหุ่นรบเลย!”
คำพูดประโยคนี้ทำให้สมาชิกกลุ่มหลายคนทนรับไม่ไหว พากันเอ่ยปากภายใต้ความฮึกเหิมว่า “ฉันไป!” “ฉันไปด้วย!” “ยังมีฉันอีกคน!” สมาชิกกลุ่มสิบเอ็ดคนตะโกนแทบจะพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
ท้ายที่สุดเหลืออีกสามคนที่ยังไม่ส่งเสียงออกมา เฉียวถิงถามอย่างเย็นชาว่า “พวกนายตั้งใจจะอยู่ที่นี่แล้วเหรอ?”
ทั้งสามคนเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็มีคนหนึ่งเปิดปากตอบว่า “อาจารย์ถังอวี้ให้เราอยู่ที่นี่ ฉันคิดว่าควรเชื่อฟังคำสั่งของอาจารย์นะ บทเรียนแรกที่พวกเราเรียนก็คือต้องเชื่อฟังคำสั่งของผู้บังคับบัญชา และจะเคลื่อนไหวพลการไม่ได้เด็ดขาด”
เฉียวถิงได้ยินคำกล่าวสายตาก็หรี่ลง ทั่วทั้งร่างเย็นยะเยือก ทำให้สมาชิกกลุ่มคนอื่นๆ อีกหลายคนรู้สึกว่าท่าไม่ดีอยู่บ้าง ขณะที่หนึ่งในนั้นกำลังคิดจะเอ่ยปากโน้มน้าวสามคนนั้น ก็ไ
