ความหวังในการเปลี่ยนแปลง เขาที่แบกรับโชคชะตาคนเดียวมาตลอดยี่สิบปีก็มีเวลาที่คิดว่าไร้ความสามารถอยากจะพักผ่อน ดังนั้นเขาจึงทะนุถนอมและใฝ่หาความรู้สึกแบบนี้เป็นพิเศษ
หลี่หลานเฟิงไม่อยากจากกระต่ายไปสักครึ่งก้าว เขารู้สึกว่า ถ้าหากให้กระต่ายออกไปจากชีวิตของเขาอีกครั้ง เขาก็คงถูกโชคชะตานี้บดขยี้จริงๆ
“จะต้องสำเร็จการควบคุมพื้นฐานให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้…” ความท้อแท้ใจของหลี่หลานเฟิงผ่านมาแค่แวบเดียวเท่านั้น เขานึกได้อย่างรวดเร็วว่ากระต่ายเอาใจใส่เรื่องการควบคุมพื้นฐานมาก ดูจาการควบคุมของพวกฉีหลงต่างยืนยันว่าพวกเขาต่างสำเร็จด้านนี้อย่างแน่นปึก ถ้าหากตอนนั้นเขาเลือกเดินทางลัด กระต่ายคงไม่มีทางทำหน้าดีๆ ให้เขาแน่ หลี่หลานเฟิงเก็บอารมรณ์ปั่นป่วนของตัวเองอย่างลับๆ ลอบเตือนตัวเองว่า อย่าฝ่าฝืนเขตต้องห้ามของกระต่ายเป็นอันขาด….แต่เพื่อชดเชยช่องว่างระหว่างเขากับกระต่าย หลี่หลานเฟิงตัดสินใจว่าจะเพิ่มการการฝึกฝนพื้นฐานอีกสองเท่าจากที่เดิมที่เขาเพิ่มเป็นสองเท่าแล้ว…
ในตอนที่หลี่หลานเฟิงสับสนอยู่นั้นก็ครบกำหนดเวลาที่หลิงหลานให้ทำความคุ้นเคยหุ่นรบแล้วโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว อู่จย่งกับหลี่อิงเจี๋ยที่มาก
