“ดี ถ้างั้นฉันก็มอบทุกอย่างให้พวกนายจัดการแล้ว” หลิงหลานกล่าวอย่างจริงจัง หลังจากนั้นเธอก็หันหน้าเอ่ยกับฉางซินหยวนที่อยู่ด้านข้างว่า “ฉางซินหยวน นายตามพวกเขาไป!”
ฉางซินหยวนได้ยินคำกล่าวก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป “ทำไมล่ะ ลูกพี่หลาน?”
“นี่คือการสู้รบที่แท้จริง การควบคุมหุ่นรบของนายไม่สามารถทำให้นายเอาชีวิตรอดในสนามรบได้อย่างราบรื่น” หลิงหลานบอกเหตุผลที่เธอทำแบบนี้ตรงๆ โดยที่ไม่ไว้หน้าฉางซินหยวน นี่ไม่ใช่โลกหุ่นรบ มีหุ่นรบที่ฉางซินหยวนดัดแปลงเอง หุ่นรบในคลังเก็บหุ่นรบล้วนเป็นหุ่นรบมาตรฐาน ก็เหมือนกับที่หลิงหลานพูดไว้ อยากเอาชีวิตรอดในสนามรบจำเป็นต้องพึ่งพาทักษะการควบคุมของตัวเอง
คำพูดที่ไม่ไว้หน้าเลยสัดนิดเดียวของหลิงหลานทำให้ฉางซินหยวนก้มหน้าลงด้วยความอับอาย ในใจลอบทอดถอนใจ ดูเหมือนว่าเธอไม่สามารถถอดบทบาทไลฟ์โค้ชได้ชั่วขณะ ดังนั้นเธอจึงกล่าวต่อว่า “โอกาสในการต่อสู้ยังมีอีกมาก ต่อไปก็ฝึกในการควบคุมให้ดีๆ เวลานั้นนายก็สามารถติดตามพวกเราไปออกปฏิบัติการด้วยกันได้แล้ว”
คำพูดปลอบโยนของหลิงหลานไม่ได้ทำให้ในใจฉางซินหยวนรู้สึกดีขึ้นเลย เขาก้มหน้างุด สองมือกำแน่น ในใจเกิดความหดหู่แล
