ะขุ่นเคืองอย่างที่ไม่อาจสะกดกลั้นลงได้ เขาหดหู่ใจเพราะว่าเขาถูกทิ้งอีกแล้ว นี่เป็นครั้งที่สองแล้วนะ และเหตุผลทั้งสองครั้งต่างเหมือนกัน การควบคุมหุ่นรบของเขาไม่ดี
ถึงแม้เขารู้ว่าโดยทั่วไปแล้วฝ่ายแนวหลังของหน่วยรบอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องวิ่งไปที่สนามรบด้วยตัวเอง ใช้พรสวรรค์ของตัวเองรับใช้หน่วยรบก็ได้เหมือนกัน แต่เขาไม่อยากกลายเป็นฝ่ายแนวหลังแบบนั้น เขาอยากกลายเป็นหลินจงชิง เขาอยากกลายเป็นหลี่ซื่ออวี๋ เขาอยากกลายเป็นหานจี้จวิน พวกเขาต่างเป็นฝ่ายแนวหลัง แต่กำลังรบยอดเยี่ยมเหมือนกันจนทำให้เขาต้องแหงนหน้ามอง ยิ่งอยู่กับพวกเขานานก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไร้ความสามารถ พรสวรรค์ดัดแปลงพัฒนาหุ่นรบที่เขาภาคภูมิใจแต่เดิมไม่อาจนำออกมาให้ชมตรงนี้ได้เลย…ใช่แล้ว เขาโกรธที่ตัวเองไร้ความสามารถ ถ้าหากตอนนั้นเขาเสียเวลาตั่งใจฝึกฝนการควบคุมหุ่นรบให้ดีๆ บางทีเขาอาจไม่จำเป็นต้องถูกทิ้งก็ได้
อย่างไรก็ตาม นี่คือครั้งสุดท้าย เขาไม่มีทางให้ลูกพี่หลานทอดทิ้งเขาอีกเป็นครั้งที่สาม! ฉางซินหยวนตัดสินใจฉับพลัน จากนั้นถึงค่อยเงยหน้ามองไปทางลูกพี่ตัวเองอย่างแน่วแน่ และกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “ฉันจะไม่เป็นตัวถ่วงอีกต่อไปแล้ว ลูกพี่หลาน ฉั
