นหลงได้เหรอ? ความรู้สึกย่ำแย่พาดผ่านขึ้นในใจหลิงหลาน
สิ่งที่ทำให้หลิงหลานเครียดมากขึ้นคือ เธอรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเริ่มเกิดความเจ็บปวดแล้ว จากปวดตุ๊บๆ เล็กน้อย ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเจ็บปวดราวกับถูกฉีกกระชาก ดูเหมือนว่าแรงสะท้อนกลับจากการควบคุมข้ามระดับจะส่งผลกระทบต่อร่างกายของเธออย่างรุนแรงแล้ว เวลาผ่านไป สถานการณ์ยิ่งแย่ลงอย่างต่อเนื่องแล้ว
ขณะที่หลิงหลานเริ่มสิ้นหวังนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังลั่นขึ้นมาในช่องสื่อสารของหุ่นรบว่า “กระต่าย พยายามเข้า!”
จิตใจของหลานสั่นสะท้าน เธอเงยหน้าขึ้นฉับพลันก่อนจะเห็นร่างหุ่นรบที่คุ้นเคยตัวหนึ่งปรากฏขึ้นที่ท่าส่งตัวของส่วนหาง เขาคือชีตาห์นี่เอง มือข้างหนึ่งของเขาดึงคันจับไว้ ส่วนมืออีกข้างยื่นมาหาหลิงหลานอย่างสุดความสามารถ พยายามคว้าหุ่นรบของเธอไว้
เมื่อเห็นชีตาห์ หัวใจของหลิงหลานก็สั่นระริก ก่อนจะยื่นแขนขวาออกไปโดยไม่ลังเล ขนาดพวกเพื่อนๆ ยังไม่ทอดทิ้งเธอ แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาทิ้งความหวัง? หลิงหลานไม่กลัวความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสที่ส่งมาจากร่างกาย เธอผลักดันเครื่องยนต์ของหุ่นรบจนทำงานเกินพิกัด ความเร็วของหุ่นรบหลิงหลานพุ่งขึ้นอีกครั้ง เข้าไปใกล้มือของชีตาห์ที่ยื่นเข้ามาเรื่อยๆ ห้าเมตร สามเมตร หนึ่งเมตร
“อ๊าก…” หลิงหลานแผดเสียงคำรามด้วยความไม่ยินยอม พลังงานของแหล่งพลังงานนิวเคลียร์เคลือบสูง X192 หมดเกลี้ยงในที่สุด หลิงหลานพลันยื่นมือไปคว้าในช่ว
