งเวลาสุดท้าย นิ้วมือของหุ่นรบทั้งสองตัวเกี่ยวกระหวัดกันเล็กน้อย ก่อนจะไถลลื่นลงไปในพริบตา แรงขับเคลื่อนของหุ่นรบหลิงหลานหายไปหมด หุ่นรบร่วงลงไปอย่างควบคุมไม่ได้…
“กระต่าย…” หลิงหลานคล้ายกับได้ยินเสียงตะโกนโหยหวนดังลั่นของชีตาห์ เธอล้มเหลวแล้วใช่ไหม? แต่ว่าขอเพียงชีตาห์มอบข้อมูลให้กับเจ้าเมืองหงหยาง ภารกิจของพวกเขาก็สำเร็งลุล่วงได้ ต่อให้เธอติดอยู่ในฐานที่มั่นซวิ่นหลงก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการก่อตั้งหน่วยรบ
หลิงหลานหลับตาอย่างจนปัญญา ขณะที่เธอเตรียมตัวยอมแพ้นั้น จู่ๆ ก็รู้สึกว่าหุ่นรบของตัวเองถูกพลังสายหนึ่งดึงไว้ หุ่นรบหยุดร่วงลงไป เธอตกตะลึง ลืมตามองดูแวบหนึ่งและพบว่าสองมือของชีตาห์จับมือขวาของหุ่นรบเธอไว้แน่น…
“กระต่าย ฉันจะไม่ปล่อยมืออีกแล้ว” หลี่หลานเฟิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม คำพูดของเขามีสองความหมาย ในขณะที่บอกหลิงหลานก็บอกกับตัวเองด้วยว่า มิตรภาพนี้จะไม่เหมือนกับเมื่อเจ็ดปีก่อนอีก ที่เขาเลือกปล่อยมืออย่างขี้ขลาดเพราะเหตุผลต่างๆ
คำพูดของหลี่หลานเฟิงทำให้หลิงหลานงุนงง เธอเห็นสองมือของหลี่หลานเฟิงคว้ามือขวาของเธอไว้แน่น ในใจก็อดตกใจไม่ได้ หรือว่าชีตาห์กระโดดลงมาจากยานรบ? ล้มเลิกการจากไปเพื่อเธอ?
อารมณ์ของหลิงหลานพลันสับสนขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยินดีเสี่ยงอันตรายเพื่อเธอ… แต่ความตื้นตันใจของหลิงหลานผุดมาแค่แวบเดียวเท่านั้น ความเยือกเย็นกลับมาอีกครั้ง เธอตระหนักได้ทันทีว่า พวกเธอสองคนไม
