บทที่ 216 รุมมันให้สิ้นซาก!
ล้างสำนัก! สังหารให้สิ้นเผ่าพันธุ์!
คำกล่าวที่ราวกับกล่าวอย่างลอย ๆ นี้ เมื่อออกจากปากของชายหนุ่มผู้มีท่าทีดั่งนักศึกษาท่องเที่ยวกลับอบอวลไปด้วยความไม่สมจริงอย่างยิ่ง
ศิษย์ทั้งสองของสำนักกระบี่ต่างพากันคิดว่าตนหูฝาด
แต่พวกเขาก็ไม่มีโอกาสได้เอ่ยถามอีกต่อไป
ฉวับ!
พลันเห็นแสงกระบี่ชักออก หมุนวนรอบลำคอของทั้งสองเพียงชั่วพริบตา ศีรษะก็กลิ้งลงมา กลิ่นคาวโลหิตตลบอบอวล กระตุ้นทั่วทั้งสำนักกระบี่ซ่างเสวียนในทันที
“ผู้ใดกัน!?”
“กล้าบุกถึงสำนักของข้า! เจ้ามันคนต่ำช้าแห่งหนใด!?”
ทันใดนั้น แสงกระบี่หลายสายลอยพวยพุ่งขึ้นจากทุกมุมของเขากระบี่เร้น เสียงแฝงความตกตะลึงและโกรธเกรี้ยว ทว่าในชั่วพริบตาเดียว เสียงเหล่านั้นก็ขาดหายลง
ณ ยอดเขาสูงสุดแห่งเขากระบี่เร้น เจินเหรินวางรากฐานสองคน เจ้ากระบี่เสวียนจินและเจ้ากระบี่เสวียนหยิน ก็สะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมกัน พลังกระแสจิตเตือนถึงเคราะห์ร้ายที่กำลังคืบคลานมา โดยเฉพาะเจ้ากระบี่เสวียนจินถึงกับหน้าเผือด รีบก้าวออกจากห้องปิดด่าน มองไปยังต้นเสียง
ชั่วพริบตาต่อมา สองคนก็เผยสีหน้าไม่อาจเชื่อสายตา
“นั่นมัน…อะไร?”
เขากระบี่เร้นตั้งอยู่กลางหมู่ยอดเขา โดยรอบควรจะมีเพียงไม้ดอกต้นหญ้า ทว่าเวลานี้สิ่งที่พวกเขากลับเห็นคือ คลื่นทะเลสีขาวดำทะมึน
โครม!
คลื่นขาวปานท่วมฟ้ากำลังถาโถม คนจำนวนมากเดินออกจากคลื่นนั้นอย่างต่อเนื่อง พกอาวุธเต็มมือ กว่า หมื่น
