บทที่ 215 มาเพื่อสังหารล้างสำนัก
เมื่อเจินเหรินอิ๋นซานถอยจากไปโดยสมัครใจ บรรยากาศตึงเครียดในด่านจาหลงก็คลี่คลายลงไม่น้อย ผู้ที่มาช่วยอย่างเจ้ากระบี่เสวียนเถี่ยก็ได้รับการต้อนรับอย่างเคารพ
เจินเหรินนามว่าเจ้ากระบี่เสวียนเถี่ยมิได้มีรูปโฉมโดดเด่นนัก หน้าตาออกจะธรรมดา เวลานี้เมื่อเก็บกระบี่จิตกลับจนหมด ก็ยิ่งดูไม่เหมือนกระบี่เซียน ยิ่งแลดูคล้ายชาวนาชรา ทว่าเพียงเห็นกระบี่ยาวซ่างเสวียนที่เหน็บอยู่ตรงเอวซึ่งแผ่กลิ่นอายแหลมคมจนทำให้เจินเหรินวางรากฐานทั้งหลายรู้สึกสะท้านในใจ
“ท่านสหายนักพรตเสวียนเถี่ย!”
เจินเหรินห้าธาตุเดินเข้ามาเป็นคนแรก สีหน้าเปี่ยมยินดีพลางเอ่ยว่า “ยังดีที่ท่านสหายมาทันเวลา หาไม่แล้วด่านจาหลงวันนี้คงถูกมารพิฆาตทะลวงทะลายแน่แท้”
กล่าวจบ เขายังเหลือบมองกระบี่ที่เอวของเจ้ากระบี่เสวียนเถี่ยอีกครั้ง
“เหล็กทองคำ เหล็กเงิน เหล็กดำ ยิ่งวัสดุธรรมดา กระบี่จิตกลับยิ่งคมกริบ กระบี่เสวียนเถี่ยสมกับเป็นหนึ่งในสามกระบี่สูงสุดแห่งสำนักกระบี่ซ่างเสวียน!”
“ท่านชมเกินไป”
เจ้ากระบี่เสวียนเถี่ยยกมือปฏิเสธ ทว่าท่าทางกลับชัดเจนว่าเขายินดีรับชม เหตุเพราะใครเล่าจะไม่ชอบฟังคำชม โดยเฉพาะเมื่อเขาเองก็รู้ดีว่าคุณความชอบตนไม่น้อย
ในเวลาเดียวกัน จงซินก็เดินเข้ามา สีหน้ามีรอยยิ้มเช่นกัน “เมื่อข้าทราบข่าวว่านิกายมารเคลื่อนทัพลงใต้ ก็รีบส่งสารไปยังสำนักกระบี่ซ่างเสวียนขอความช่วยเหลือ เดิมคิดว่าคงต้องใช
